LEVEL 2 l EXP 21
เรื่องสั่นจร้า----->>>>ฝากด้วย
"นางสาวเจนจิรา"เสียงอาจารย์เช็คชื่อนักเรียนในห้องเรียน (ยัยโบว์เพื่อนของฉันเอง) ดังขึ้น
"มาค่ะ"
"นายธันวา"แล้วเสียงอาจารย์เรียกชื่อนักเรียนก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่'ตัวฉันก็ไม่ได้สนใจเท่าไรกับตอนที่อาจารย์เรียกชื่อ แต่หูดันดีเลยได้ยินอาจารย์เรียกว่าธันๆ แล้วไม่มีคนขานก็เลยขานรับอาจารย์ (ฉันชื่อธันยา)เองเลย
"มาค่ะ/ครับ"ฉันตอบอาจารย์ออกมาด้วยเสียงที่ดังฟังชัดแต่ ทว่าเสียงของผู้ชายคนหนึ่งนามว่าธันวา ก็ดังขึ้นมาแทรกกับเสียงของฉันด้วยน่ะซิ
"..."
"นี้นายจะมาพูดตามฉันทำไมเนี้ย"ฉันชำเลืองมองก่อนถามคนที่แย่งซีนของฉันไปด้วยอารมณ์ที่กรุ่นๆด้วยความโกรธนิดๆ
"เธอนั้นเหละที่มาพูดตามฉัน"เขายังเถียงฉันกลับอยู่อีก ฉันต่างหากที่ควรบอกเขา
"นายนั้นแหละ"ฉันเถียงกลับในใจเริ่มร้อนผล่า ฉันจะไม่มีวันตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเด็ดขาดเลย
"เธอนั้นแหละ"
ฉันกับตาบ้านี่ก็เถียงเรื่องนี้กันยกใหญ่เลย ต่อหน้าอาจารย์ที่เคารพรัก (ขอโทษคะอาจารย์เรื่องอื่นหนูยอมได้ แต่เรื่องนี้หนูยอมไม่ได้คะ) ฉันกับนายธันวาเรียนมาด้วยกันนะจะบอกให้ เท่าที่จำได้คงตั้งเเต่ประถมโน่นจนตอนนี้อยู่มัธยมปลายกันแล้วคะ
มีคนเค้าว่าเพื่อนที่จะเป็นเพื่อนที่รู้ใจกันจริงๆ คือเพื่อนที่คบเเละรู้จักกันมานาน แต่คงไม่ใช่ฉันมั้ง เพราะฉันกับนายธันวามักจะมีเรื่องกันประจำทุกอาทิตย์ เผลอๆเกิบทุกวันก็ว่าได้จนฉันคิดว่าวันไหนที่ฉันกับตานี่ไม่ได้มีเรื่องกันวันนั้นฟ้าคงผ่าอากาศจะแปรปวนเลยมั้ง ^-^
"นางสาวธันยา"อาจารย์เรียกชื่อฉันซึ่งทำให้ฉันมั่นใจเลยว่าชื่อที่เป็นต้นตอที่อาจารย์เรียกนั้นชื่อฉันชัวร์
"ฮะๆๆเห็นป่ะว่าอาจารย์เรียกชื่อฉันหนะ"ฉันพูดถากถางนายธันวาโดยที่ฉันมั่นใจแล้วว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า นี้หละมั้งรสชาติของการที่จะได้เป็นผู้ชนะ
"เธอชื่อธันวาตั้งแต่เมื่อไรเหรอธันยา"อาจารย์ถาม ง่า..แล้วทำไมอาจารย์ไม่บอกก่อนอ่ะ แล้วเอาไงดีพูดเเล้วกลืนคำพูดไม่ได้ด้วยซิ
"นี้ธันยา.."นายธันวาเรียกฉัน
"..."ฉันไม่ตอบเเค่หันหน้าไม่มอง ฉันหันหน้าไปมองก็บุญเท่าไรแล้วนายธันวา ดีที่ฉันไม่ตั๊นหน้านายเขาให้ข้อหาหมั่นไส้
"เธอเคยได้ยินได้ยินปะ ว่าหัวเราะที่หลังมักดังกว่า" นายธันวาหันมาถามฉัน
'หน่อยนายจำไว้เลยนะที่ใครที่มัน' ฉันคิดแค้นนายธันวาอยู่ในใจ คอยดูจะซักวันที่ฉันจะแก้แค้นนาย
"..."
"ถ้าไม่เคยคอยดูฉันนะ555++"นายธันวาหัวเราะเยาะฉันโดยไม่เกรงใจครูที่ยืนอยู่เลย
"เหรอ.."
"อืม..แล้วรู้หรือยังหล่ะ ว่าหัวเราะที่หลังดังกว่าเป็นไง"
"สำนวนนั้นฉันไม่ค่อยสนใจหรอกฉันสนแต่สำนวนที่ว่า พูดดีเป็นศรีแก่ปาก" พูดจบฉันก็ต่อย"ปั๊ก!"เข้าให้ที่ปากของนายธันวา
"..."
"แต่ถ้าพูดมากปากจะเป็นสีแบบนายไง"ฉันชี้มือไปที่ปากนายธันวาที่โดนฉันต่อยเมื่อสักครู่ทันที โดยที่นายธันวายังคงยืนงงๆมึนๆกับพฤติกรรมของฉันอยู่เลย คุคุคุให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร^.^
"เธอยัย.."นายธันวากำลังจะว่ากลับฉัน เเต่ถูกบุคคลสำคัญท่านหนึ่งมาขัดขวางไว้เสียก่อน
"เธอสองคนตามครูมาที่ห้องปกครองหน่อยซิ"อาจารย์กล่าว นี้ไง บุคคลสำคัญที่ฉันว่า

ห้องปกครอง
"นี้เธอสองคนโตๆกันแล้วนะ ทำไมไม่รู้จักเกรงใจครูกับบ้างฮะ แล้วที่หลังก็หัดทำตัวให้มันดีดีหน่อยได้มั้ย"
"..."เงียบ~
"ก็นาย/ยัย"ฉันกับนายธันวาต่างชี้หน้ากัน
"หยุด!"อาจารย์ห้ามฉันกับนายธันวาแล้วหันไปเปิดบัญชีดำของฉันกับนายธันวาขึ้นมาดู(เพื่อหักคะแนนความประพฤติ)ตามระเบียบ
"..o-o"สีหน้าอาจารย์
"..."มีอะไรอ่ะ ทำไมอาจารย์เค้าจะต้องทำหน้าตาตื่นแบบนั้นด้วยนะ ตอนที่เห็นคะแนนความประพฤติของเราสองคนด้วยหละ
"เธอสองคนรู้บ้างหรือเปล่าฮะ! ว่าเธอสองคนติดอันดับท็อปของการเข้าคนปกครองบ่อยที่สุดแล้วนะ"อาจารย์ว่าแหมมันคงน่าดีใจจัง หากที่ติดอันดับท็อปไม่ใช่เข้าห้องปกครองบ่อยที่สุด q-q
"..."
"แล้วเธอสองคนรู้หรือเปล่าว่าการที่ติดอันดับท็อปแบบนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอทั้งสอง"อาจารย์กล่าว แหมอาจารย์อาจารย์ไม่รู้แล้วหนูจะรู้หรือคะ =()=?
"..." ฉันส่ายหน้าไม่รู้(ตามระเบียบ)
"เธอสองคนจะต้องช่วยกันทำประโยชน์ให้กันโรงเรียนบ้าง"
"ฮะ!อาจารย์ค่ะ/ครับคือ.."ฉันแย้งอาจารย์ทันทีง่า~ได้ไง จะให้ฉันไปทำงานอะไรไม่รู้กับนายธันวานี้นะ แค่เงาของตานี้ฉันยังไม่อยากมองเลย แล้วนี้อะไรจะให้ทำงานร่วมกันนี่นะ งานอะไรยังไม่รู้เลยแต่ฉันฟันธงเลยว่างานที่อาจารย์จะให้ทำนี้ได้ล่มแน่ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเลยชัวร์
"มันเป็นกฏของโรงเรียนที่ให้กับนักเรียนที่ตกคะแนนความประพฤติแบบสุดขั้วแล้วกู้ไม่กลับแบบเธอสองคน ให้คะแนนความประพฤติผ่าน เพราะงานนี่ได้คะแนนความประพฤติ100คะแนน ซึ่งเธอสองคนติดลบอยู่ห้าสิบคะแนน"
"..." เงียบฉันไม่กล้าตอบอาจารย์อีกแล้ว
"หรือเธอสองคนจะไม่ทำก็ได้นะ แต่จะให้เตรียมตัวย้ายสถานศึกษาแทน"
"มะ..ไม่คะ/ครับ"ฉันกับนายธันวาบอกครูพร้อมกัน เรื่องอะไรฉันจะย้ายสถานศึกษาให้โง่หละหากมีตัวเลือกแบบนี้ คนที่ควรย้ายมีแต่นายธันวาคนเดี่ยวเท่านั้นไม่ใช่ฉัน
"ดีมาก"
"แล้วจะให้เราทำอะไรหรือค่ะ"ฉันถามอาจารย์ ในเมื่อจำเป็นสุดๆ ที่จะต้องทำอะไรก็ไม่รู้กับนายธันวา อย่าน้อยก็ควรจะรู้ว่าอาจารย์จะให้ทำอะไรไม่ใช่เหรอ
"ไม่มีอะไรมากแค่เธอสองคนจะต้องเข้าร่วมประกวดคู่รักแห่งปี ในงานสถาปนาโรงเรียนที่จะมีในเดือนหน้านี้ และจะต้องติดหนึ่งในสามด้วยนะ"อาจารย์กล่าวพลางหยิบใบสมัครมาที่ฉันกับนายธันวาคนละใบ
"ฮ่ะ!!!จารย์คร๊าบ.."นายธันวาขัดอาจารย์ตานี้คงไม่อยากจะเป็นฮึฮึคิดเหมือนฉันเลย
"มีอะไร"
"คือผม.."นายธันวากำลังจะพูดอาจารย์ก็ขัดนายธันวามาว่า"หรือเธอสองคนจะย้ายที่เรียนถ้าไม่อยากก็กรอกใบสมัครซะ"
จบข่าว
จากตอนนั้นฉันกับนายธันวาก็เลยจำเป็นต้องสงบศึกกันชั่วคราวโดยเป้าหมายเพื่อให้ลอดพ้นจากโรงเรียนใหม่ ที่อ้าแขนรับอยู่(หรือเปล่าก็ไม่รู้)
"เอาไงดีเนี้ยฉันโอ๊ย!! อยากจะบ้าตาย"ฉันโอดครวน
"ฉันมากกว่าที่อยากจะบ้าตายเป็นร้อยเท่าพันเท่าของเธอ จะให้ไปเป็นคู่รักของหมีขั้วโลกแบบเธอนี้นะนรกดีดีนี้เอง"นายธันวาโอดครวน หนอยแล้วมาแดกดันฉันทำบ้าอะไรฉันต่างหากที่ควรจะพูดคำนั้น
"แล้วเราจะเอาไงดีเนี้ย"ฉันถ้านายธันวา
"เอางี้เรามาเป็นแฟนกันตบตาประชาชีดีปะ" นายธันวาเสนอ
"บ้าฉันไม่เอาโคมาทำพันธุ์หลอกนะ"ฉันว่านายธันวาทันที เสนอมาได้สิ้นคิดจริงๆเลย
"แล้วจะเอาไงเสนอมาสิถ้าคิดว่าไอเดียไหนมันจะดีต่อการที่จะต้องติดหนึ่งในสามของคู่รักเเห่งปีให้ได้"
"..."เงียบ
"ไม่มีหละสิ แล้วทำเป็นพูดเอางี้วันนี้เดี่ยวเธอกลับบ้านพร้อมฉัน"
"ฮะ!!บ้าสิ"ฉันอุทานออกมา
"หรือจะย้ายโรงเรียน แต่ที่แน่ๆฉันไม่ย้ายกับเธอนะ เรามีผลประโยชน์ร่วมกัน"นายธันวากล่าวกับฉัน
"ทำไมนายต้องบังคับฉันด้วย"ฉันบ่นออกมา โดยที่ตั้งใจให้นายธันวาได้ยิน
"ฉันก็ไม่อยากบังคับหรอกนะ หากว่าเธอไม่จำเป็นกับฉันมาก"นายธันวาเน้นคำว่ามากกับฉัน
และท้ายที่สุดฉันก็เลยจำเป็นต้องรอกลับบ้านพร้อมกับนายธันวาจนได้ ฉันกับนายธันวาเดินมาเรื่อยๆจนถึงบ้านของฉัน โดยที่ตลอดทางฉันกับนายธันวาเดินห่างกันคนละฟากของถนน
"เอาเบอร์โทรศัพท์เธอมาสิ"นายธันวาขอเบอร์โทรศัพท์ของฉันว้าย!!ตายฉันจะขายออกแล้วเหรอนี้ที่นายธันวามาขอเบอร์ฉัน แหมฉันนี้มีเสน่ห์แรงเหมือนกันนะนี้แต่ฝันเถอะหย่ะฉันไม่มีวันให้เบอร์กับนายหรอก
"แล้วเอาไปทำไมอ่ะ"ฉันถาม
"อย่าลืม ฉันกับเธอเราจำเป็นที่จะต้องติดต่อกัน ไม่งันคนอย่างฉันให้ตายก็ไม่ขอเบอร์เธอหรอกนะจะบอกให้"นายธันวาพูดหนอยนายอย่ามาทำเป็นรู้ทันฉันหน่อยจะได้มั้ยเนี้ย
"ย่ะ!!"
วันต่อมา
ฉันเดินมาโรงเรียนพร้อมกับนายธันวาโดยนายธันวาบอกเหตุผลกับฉันว่า'เราจำเป็นต้องแสดงละครว่าเรารักกันหลังจากที่พึ่งออกมาจากห้องปกครอง ในข้อหาทะเลาะวิวาทกันในห้องเรียน'ฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไร ว่าคนที่ทะเลาะกันจะเป็นจะตาย พอกลับออกมาจากห้องปกครอง แล้วจะรักกันจะเป็นจะตายเสียเท่าไร
ฉันเดินมาโรงเรียนแล้วตลอดทางฉันเห็นคนมองมาทางฉันกับนายธันวากันใหญ่เลยอ่ะ
งงอ่ะแค่คนเดินมาโรงเรียนด้วยกันแค่นี้ทำให้จองกันอย่างกับเจอสัตว์ประหลาดออกลูกเป็นไข่ไปได้(ช่างเปรียบเทียบตัวเองนะฉัน)
ในห้องเรียน
"นี่ธันยาเธอบอกฉันมาเดี่ยวนี่เลยนะว่าเรื่องราวเป็นไง"เพื่อนฉันชื่อโบว์ถาม
"เธอไปได้ยินมาว่าอะไรหละ"ฉันถามโบว์กลับ
"เธอกลับบ้านพร้อมธันวาเเล้วเธอสองคนก็คบกันหลังจากทะเลาะกันจนเข้าห้องปกครอง"โบว์ว่า
"อืมจริง"ฉันตอบแต่ในใจนึกแค้นคนมีปล่อยข่าวลือหนอยอย่าให้รู้นะว่าใคร
"จริงอ่ะ"โบว์ถามย้ำอีกรอบ
"อืม!"
"มาย..จริงนะเธอตายแน่เธอรู้บ้างปะว่าธันวาเค้าฮอตมากเลยนะ"ยัยโบว์ถาม เป็นอะไรฉันจะไม่รู้อ่ะ ฉันรู้จักนายธันวามานานเเล้วแต่ไม่รู้ไงมาไงนายธันวาพอขึ้มม.ปลาย อยู่ๆกับดังอย่างกับพลุแตกซะงัน
"แล้วเธอไม่กลัวแฟนคลับเค้าเหรอ"ยัยโบว์ถามฉันก็สายหน้าไม่รู้( --)(-- )( --)(-- )ตอบ
"..."
"เธอไม่กลัวเหรอ"ยัยโบว์ถามฉันเเล้วทำหน้าเหมือนกับว่าฉันนี่มันแน่มากเลย
"ไม่รู้"ฉันตอบ
"โห่!!ยัยบ้าไอเราก็คิดว่าจะแน่จริง"
ตอนกลางวัน
ฉันเดินมากับโบว์สองคนกะว่าจะไปหาอะไรกินในตอนกลางวันเดินมาได้สักครึ่งทาง อยู่ๆก็มีมือปริศนามาพิงกำแพงขว้างทางที่ฉันกำลังเดินซะงันหน่ะสิ
"ทำไมไม่รอ"คนตรงหน้าฉันถาม จะใครเสียอีกก็นายธันวาตัวดีไงหละ
"แล้วทำไมฉันต้องรอ"ฉันสวนนายธันวากลับ
"คนเป็นแฟนกันก็ควรจะไปกินข้าวด้วยกันไม่ใช่เหรอ.. ใช่ป่ะโบว์"นายธันวามองหน้าฉันแล้วประโยคสุดท้ายหันไปพูดกับโบว์(--)(_ _)แถมยัยโบว์ก็พยักหน้าตาย ยัยนี่เป็นเพื่อนใครกันเนี้ยใช่เพื่อนฉันจริงเหรอหากไม่ใช่มันตาย..ย
"เอ่อ..ธันยาพอดีโบว์จำได้ว่าต้องเตรียมตัวไปสอบสังคมอ่ะครูเค้าเรียกอยู่"พูดจบยัยโบว์ก็รีบวิ่งหนีหายตัวไปเลยง่าจำไว้คราวเธอบ้างฉันจะไม่ช่วยอะไรเลย
ยัยโบว์วิ่งจากไปทิ้งฉันให้อยู่กับนายธันวาสองคนนายธันวามองหน้าฉันด้วยใบหน้าที่นิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดใด
"เพื่อนเธอนี้สงสัยจะรักเธอมากเลยนะคงกลัวเธอขึ้นคาน เพราะดูจากลักษณะแล้วคงไม่มีคนอุ้มลงจากคานแน่ นอกจากฉัน"นายธันวาพูดแล้วนอกจากอะไรนะฉันได้ยินไม่ชัดเลยอ่ะ เพราะฉันได้ยินว่านอกจากฉันซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่นายธันวาจะพูดจาที่ เอ่อ..หวานๆอะไรแบบนี้กับฉัน
"นอ..นอกจากอะไรนะฉันได้ยินไม่ชัด"ฉันถามนายธันวาเพื่อความแน่ใจ
"ไม่รู้ของดีมีครั้งเดียว"นายธันวาตอบฉันกลับมาอย่างอารมณ์ดี อารมณ์ดีอะไรนักหนาย่ะ
"..."
"ป่ะไปกินข้าวกัน"นายธันวาจูงมือฉันเดินไปโรงอาหารทันที
"ละ./เพื่อหนึ่งในสามของคู่รักแห่งปี หรือเธอจะย้ายโรงเรียนเลือกเอา"นายธันวาแย้งทันทีที่ฉันทำท้าจะขัดขืนไม่เดินไปกับเค้า
โรงอาหาร
ฉันเดินมาโรงอาหารพร้อมกับนายธันวาโดยที่มือของนายธันวายังจับมือฉันลากมาอยู่เลย แล้วนายธันวาก็เลือกโต๊ะนั่งที่มองดูมันจะเป็นจุดเด่นอย่างไงก็ไม่รู้'ในความคิดของฉันนะ'
"รอนี่เดียวเอาข้าวมาให้"นายธันวาบอกแล้วเดินออกไปฉันยังไม่ทันได้บอกเลยนะ ว่าจะกินอะไรหรือไม่กินอะไรนายธันวา
"นี่เธอดูนั้นสิธันยาไง"ผู้หญิงคนหนึ่งพูดกับเพื่อนแล้วชี้มาทางฉัน
"อืม!เธอรู้ข่าวที่สองคนนี่คบกันป่ะ ฉันว่านะเค้าสองคนนี้ไม่เหมาะสมกันเลยนะ มองดูแตกต่างกันเกินไป"เพื่อนของเธอพูด'หน่อยฉันอยากเป็นตายแหละไอ้ตำแหน่งแฟนเนี้ยเอาไปเลยฉันยกให้เธอ'ฉันคิด
"ใช่ๆๆฉันว่ายัยธันยาหน้าตาก็บ้านๆไม่ได้โดดเด่นอะไรเลยต่างกับธันวา ที่ไม่ว่าอยู่ที่ไหนนะ ฉันว่าเค้ามีประกายออร่าออกมาจากตัวทุกที่เลย"
"ฉันว่านะสองคนนี้คบกันต้องมีเบื้องหลังเบื้องลึกแน่เลย"ผู้หญิงคนหนึ่งตอบ มันเป็นคำที่ฉันได้ยินมาจนคุ้นหูตั้งแต่เมื่อก่อนไม่ได้คบกัน(แบบต่างฝ่ายต่างจำใจ)จนคบกัน แต่ทำไมนะวันนี้ฉันรู้สึกว่าคำๆที่ได้ยินจนคุ้นหูทุกวันมาวันนี้ฉันกลับไม่ชอบมันเลย แถมไม่ชอบมากขึ้นทุกวันและทุกครั้งที่ได้ยินเสียด้วยสิ สงสัยจะเป็นเพราะฉันโดนเปรียบเทียบว่าๆต่ำตอยดอยกว่านายธันวาเเล้วรับไม่ได้มั้ง แล้วฉันก็คงไม่มีวันยอมรับหรอกว่าตัวเองดอยกว่านายธันวา
ฮึม!!ใครจะรับได้บ้างหละมีคู่อาฆาตของเราดูดีกว่าเราเองจริงป่ะ
"อาหารมาแล้ว"เสียงนายธันวาดังขึ้น ปลุกฉันมาจากห้วงความคิด
"อืม! นายเอาข้าวอะไรมาไม่ถามคนกินบ้างเลยนะว่าจะรับประทานได้หรือเปล่า"ฉันว่านายธันวาทันทีที่เขากำลังยื้นจานข้าวมาทางฉัน
"งันไม่ต้องกิน"นายธันวาบอกเเล้วเอาข้าวไข่เจียวอาหารจานโปรดของฉันมาว่างไว้ตรงที่ของตัวเอง
'ชักอยากกินแล้วซิ'ฉันคิดก็แน่หละซิ ก็นายธันวาเอาจานข้าวไข่เจียวมาว่างไว้ตรงหน้าของเค้าซึ้งเค้านั่งอยู่ตรงข้ามฉันอยู่
"..."
"นั่งมองหน้าจานข้าวของคนอื่นเค้าเดี่ยวข้าวของฉันหายฉันจะให้เธอรับผิดชอบ"นายธันวาเงอยหน้าขึ้นมาจากจานข้าว เห็นฉันจองมองจานข้าวอีกจาน ที่ฉันเคยบ่นอยู่เมื่อครู่นี้
"จะกินก็กินอย่ามาเรื่องมากเพราะฉันไม่ชอบให้คนมามองเวลากิน"นายธันวาบ่นอุบอิบ
'ฉันมองหน้าเค้าเมื่อไรกันฉันมองจานข้าวต่างหาก'ฉันคิดด้วยความงุนงงสงสัย
"ขอบใจ"ฉันจะไม่ขอบใจก็อย่างไงๆอยู่คนอุตสาห์เอาข้าวมาให้กิน(ฟรี)อย่างนี้ ฉันก็เลยขอบใจนายธันวา แล้วลงมือจัดการกับจานข้าวที่อยู่ตรงหน้าทันที
"แคร๊กๆๆ.."นายธันวาสำลักข้าวทันที
"เมื่อกี๊เธอบอกว่าอะไรนะธันยา"พูดจบนายธันวาก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแก้อาการสำลักทันที
"ขอบใจไงเล่ารู้ว่าพูดยากยังให้พูดอยู่ได้"ฉันตอบกลับก็แหมฉันมันไม่เคยพูดขอบคุณตานี้ นี้หน่าทำไงได้
"พลวด!!!"นายธันวาสำลักน้ำทันทีเช่นเดิม ไอตอนสำลักข้าวไม่เท่าไรเพราะนายธันวาตอนนั้นก้มหน้าอยู่ แต่ตอนสำลักน้ำนี้สิ
ฉันเคยบอกไปว่านายธันวานั่งอยู่ตรงข้ามฉันอยู่ ละ..แล้วตานี้สำลักน้ำออกมา ฉะ..ฉันก็เปียกหน่ะสิ
"นายธันวา นายลืมคำขอบคุณของฉันเดียวนี้เลยนะ เพราะว่าต่อจากนี้นายจะตายด้วยน้ำมือของฉันแน่"ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่แล้ววิ่งออมไปหานายธันวาด้วยสายตาที่อาฆาต ส่วนนายธันวาก็เหมือนจะรู้ชะตากรรมของตัวเอง เลยลุกจากเก้าอี้แล้ววิ่งหนีฉันทันที นายตายแน่นายธันวา
ทำไปทำมาตอนนี้ฉันกับนายธันวาจากที่นั่งทานข้าวกันอยู่ดีดีก็เลยกลายมาเป็นฉันกำลังตามอาฆาตนายธันวาอยู่ คนไม่รู้อาจจะมองเหมือนฉันกับนายธันวากำลังวิ่งเล่นไล่จับกันตามประสาแฟนกันอยู่(ในโรงอาหาร)ก็ได้
ตอนเย็น
วันนี้ก็เป็นเหมือนเมื่อวานคือฉันกลับบ้านพร้อมกับนายธันวาอีกแล้วจนได้ วันนี้ฉันนะอุสาห์นั่งรอให้ตานี้กลับไปก่อน แต่เค้าก็ยังไม่ยอมกลับจนท้ายสุดเราเลยกลับบ้านด้วยกัน เหตุผลก็เพราะนี้ก็ใกล้จะมืดแล้วด้วยสิ ซึ่งมันคืออีกเหตุที่ฉันยอมกลับพร้อมนายธันวาไง
แล้วก็เช่นเคยที่ฉันกับนายธันวาจะยึดคล้องพื้นที่ริมถนนกันคนลงฟาก แต่วันนี้มันมืนแล้วด้วยอ่ะ ทำไมมันวังเวงจัง แม้ว่านายธันวาจะเดินมากับฉันก็ตามทีแต่มันคนละฟากของถนนเลยทีเดี่ยวนะ
ง่า! เอาไงเอากันทนอีกหน่อยเดี่ยวเดียวก็จะถึงบ้านอยู่แล้ว
"บู๊ว~~"เสียงหมาหอน
ฉันสดุ้งโหยงด้วยความตกใจทันที จะหอนกันทำไมต้องมาหอนเอาตอนนี้ด้วยเนี้ย เดี่ยวตาบ้านี่รู้จะล้อเลียนฉันเอาอีกว่าฉันกลัว...ไม่ได้ตั้งสติไว้เเค่เสียงหมาหอนธรรมดาเท่านั้น
"บู๊ว..ว"
"กรี๊ด..ด"ฉันตกใจกรี๊ดออกมาทันทีเเละกลั้นใจเดินต่อไป ทว่าอยู่อยู่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของมือ ที่มันส่งผ่านมายังฉัน ฉันมองไปที่มือของตัวเอง ก็พบว่าเป็นคนที่ยืนอ
"ฉันเอง"แต่เสียงมันคุ้นๆนะ ฉันจึงหันหน้าไปมองตามเสียงนั้นปรากฎว่าเป็นนายธันวาจริงๆด้วยสิ
"..."
"เกาะแขนฉันเอาไว้ก็ได้นะ"นายธันวากล่าว โดยไม่รอให้นายธันวาเปลี่ยนใจฉันรีบเกาะแขนนายธันวาแน่นทันที
ฉันเกาะแขนนายธันวาแน่นมาตลอดทางแต่ทำไมนะ ความกลัวเมื่อครู่นี้มันหายไปไหนหมดเเล้ว และมันก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นใจสั่นจังหวะการเต้นของหัวใจก็แปลกไปฉัลรู้สึกแปลกๆ แบบนี้มาตลอดทางจนท้ายสุดมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของฉันเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"เดี่ยวเธอรอรับโทรศัพท์ฉันด้วยนะ"นายธันวาพูด
"ตอนไหนเดี่ยวฉันจะปิดเครื่องได้ถูกกลัวนายโทรมา"ฉันตอบออกไปเล่นๆเพราะอย่างไร เสียฉันก็ไม่ปิดเครื่องอยู่ดี
"เมื่อกี๊นี้ใครกันนะที่เกาะแขนฉันเเน่นด้วยความกลัวผะ.."
"หยุด!"ฉันขัดนายธันวาทันทีเพราะแค่ชื่อฉันก็ไม่อยากได้ยินแล้วนะ
"งันห้ามปิดเครื่องแต่ต้องเปิดเครื่องแล้วทำสายให้ว่างเข้าใจ"จากนั้นนายธันวาก็กำลังจะหันหลังจะเดินจากไปก็กลับมาถามฉันอีก
"แล้วเธอคนอุตสาห์มาส่งถึงที่ ไอคำของขงขอบคุณไม่มีสักคำเลยหรือไงกันฮ่ะ"หนอยใครใช้ย่ะ ไม่ได้ใช้เลย อาสามาส่งเองแล้วยังมีหน้ามาทวงบุญคุณอีกนะ
"ไม่อ่ะเดียวนายจะสำลักใส่ฉันอีก"ภาพเหตุการณ์เมื่อกลางวันปรากฎขึ้นมาในหัวของฉันทันที
แล้วนายธันวาก็มารับมาส่งฉันทุกวันจนฉันรู้สึกคุ้นชินไปเสียเเล้ว และการที่เราสองคนคบกันแบบนี้ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นคิดแล้วก็น่าเสียดายเวลาที่ผ่านๆมาที่ฉันเคยมองเขาในเเง่ลบมาตลอด
อยู่โรงเรียนเราก็ไม่คอยคุยกันเท่าไหร่เพราะส่วนมากเราจะคุยกันทางโทรศัพท์โดยนายธันวามักจะโทรมาทุกคืน(ไม่รู้บ้านตานี่ผลิตบัตรเติมเงินหรือไง)อยู่ได้จนฉันอยากจะเปลี่ยนเบอร์ใหม่อยู่แล้ว
วันรุ่งขึ้น
"หาว~~=o="ฉันตื่นขึ้นมาจากการนอนที่แสนสั้นเพราะเมื่อคืนนายธันวาไม่รู้คุยอะไรนักหนาจนฉันหลับคาโทรศัพท์เลย
ที่โรงเรียน
ฉันมาโรงเรียนด้วยอาการที่ง่วงงาวหาวนอนมาก เพราะนายธันวาคนเดี่ยวคอยดูนะฉันจะดูสารรูปของนายว่าจะเป็นอย่างไร
"กรี๊ด~"เสียงสาวๆกรี๊ดกร๊าดกัน วันนี้โรงเรียนฉันมีอะไรนะแปลกประหลาดเหรอ มีสัตว์ประหลาดบุกโรงเรียนหรือไงสาวๆถึอกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่
"เธอดูสิธันวาเซ็กซี่มากเลยอ่ะเธอ"ผู้หญิงคนหนึ่งว่า
"ใช่ๆแต่เสียดายธันวาไม่น่าคิดสั้นไปคบกับธันยาเลยอ่ะเธอ"เพื่อนของผู้หญิงคนนั้นกล่าว
"แล้วเธอสองคนอยากอายุสั้นเหรอ ถึงปากยืดปากยาวแบบนี้ฮะ!"ฉันว่าผู้หญิงสองคนนั้นที่มีพูดจาไม่เข้าหูธรรมดาฉันไม่ว่าอะไรหรอกหากจะมีคนปากยืดปากยาวแต่ว่าวันนี้ฉันง่วงนอนมากๆ พอเห็นอะไรหน่อยก็ขัดใจไปหมดเลยอ่ะ
เมื่อฉันหันหน้าไปทางหน้าประตูห้องเรียนที่มีสาวๆมุงดูตัวประหลาดนามว่าธันวาอยู่
ภาพที่ฉันเห็นผมของนายธันวาที่ปกติมักจะเรียบร้อยมาโรงเรียนทุกวัน มาวันนี้ทรงผมที่เรียบร้อยดูไม่เป็นทรงแม้ว่ามันจะดูยุ้งเหยิง ทว่ามันดูเซ็กซี่มากกว่า นายธันวาหัวยุ้งเหยิงแต่ดูเหมือนตั้งใจให้มันไม่เป็นทรงมากกว่าดูดีกว่าทุกวันที่ฉันเคยเห็นมา แถมเดินมาด้วยเสื้อผ้าที่หลุดหลุ่ยนิดหน่อยเสียด้วยสิ
"..o.o"สีหน้าฉัน
"..."กรี๊ด!!!นายธันวาเซ็กซี่มากเลยอ่ะ ได้ไงฉันเป็นผู้หญิงเเท้ๆยังอายเลยอ่ะ
"ยืนน้ำลายหกหมดแล้วเอ้า"นายธันวากล่าว ฉันเลยยกมือขึ้นเช็ดปากทันที เมื่อนายธันวากล่าวจบ
"ไม่เห็นมีเลย"ฉันหันไปตอบนายธันวาที่ยืนมองอยู่
"..."
"นายโกหกฉันเหรอ"ฉันหันไปประทุร้ายนายธันวาทันที นายบังอาจมาหลอกฉันเหรอ
"แสนรู้จัง เดี่ยวฉันจะซื้ออาหารเม็ดให้กินนะ เอ๊ะ!ไม่ได้สิ อาหารโปรดของเธอคือปลาแซลมอนต่างหาก"
"นาย.."
"นี่ยัยหมีขั้วโลกฉันถามอะไรหน่อยซิดูสภาพแปลกไปเหรอ ทำไมมีแต่คนมองมาที่ฉันใหญ่เลยหละ"นายธันวาถามฉันเมื่อเดินมาใกล้ฉันท่ามกลางฝูงประชาชีที่มุงดูเขาอยู่
"นายไม่รู้ตัวเลยเหรอ"ฉันถาม
"ไม่รู้ฉันรู้แต่ว่าตอนนี้ง่วงนอนมาก แล้วเธอชิงหลับก่อนได้อย่างไงกันเราพึ่งคุยกันแค่สามชัวโมงเอง"นายธันวากล่าว แค่สามชั่วโมงเหรอฉันว่าตั้งสามชั่วโมงเลยนะ
"เค้ามุงดูนายเพราะว่านายดูเซ็กซี่ดี"
"เหรอแล้วเธอหึงฉันป่ะที่มีคนมากมายมาชอบแฟนเธออ่ะ"นายธันวาถามหน่อยไม่ดูสาระรูปตัวเองเลยว่าดู(ไม่)แย่แค่ไหน
"ทำไมฉันต้องหึง"
"ก็เพราะเราเป็นแฟนกัน"นายธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าตอนแรก
"มันแค่เรื่องที่สร้างขึ้นเท่านั้นอุ๊บ!"ว้าย! ฉันเอามือปิดปากทันทีพูดออกมาได้ไงกันเนี้ย แถมพูดท่ามกลางฝูงชนที่ดูจะมีมากขึ้นกว่าตอนที่นายธันวาเดินมาตอนแรกด้วยเสียอีก
"มานี้หน่อยซิ"นายธันวาลากแขนฉันออกมาทันที ท่ามกลางเสียงวิภาควิจารณ์หน้าหู
~ดาดฟ้า~
"นี้ธันยาฉันขอถามอะไรหน่อย"นายธันวาปล่อยแขนฉันและหันมาถามฉันแทน
"มีอะไรแค่จะถามทำไมต้องมาถึงชั้นดาดฟ้าด้วยฮะ"
"เธอรู้สึกอย่างไงกับฉัน"นายธันวาถาม
"ถามแปลกๆ นะนายนี้ ก็แค่ฉันไม่ชอบหน้านาย เห็นหน้าแล้วไม่ถูกชะตาเลย ขี้เก๊ก นิสัยไม่ดี และที่สำคัญชอบทำให้ฉันต้องเข้าห้องปกตรองบ่อยๆ และอีกมากมาย"ฉันพูดความรู้สึกที่มีออกมา แต่ทำไมนะความรู้สึกมากมายเหล่านี้ที่ฉันบอกนายธันวาไปมันค่อยๆ เรือนรางหายไปกลายเป็นความรู้สึกที่ตรงกันข้ามแทนแล้วนะ
"เหรอแล้วเธอคิดอย่างไงกับการที่ต้องมาเป็นแฟนกับฉัน..แบบจำใจ"
"ก็บอกตรงๆนะฉันอึดอัดมาก ยากให้ถึงเดือนหน้าไวๆจะได้รู้ผลไปเลยว่าติดหนึ่งในสามมั้ย"ฉันตอบ
"เหรอ"นายธันวาบอก แล้วก้าวถอยหลังเขาทำหน้าเศร้าแบบแปลกๆเหมือนคนอกหัก แต่เป็นเพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น สีหน้าของเค้าก็มองดูเย็นชาขึ้น แล้วหันหลังเดินจากไป นายธันวาเดินจากไปแบบธรรมดาแต่ทำไมนะในความรู้สึกของฉันแล้วเหมือนเขาจากเดินจากไปแล้วไม่กลับมาอีกกันนะ
"ฉันเป็นอะไรของฉันเนี้ย"ฉันพูดกับตัวเองเมื่อนายธันวาเดินจากไปแล้ว
ตอนเย็น
ฉันเดินออกมาจากห้องเรียนแล้วมองไปยังมุมมุมหนึ่ง ที่มักจะมีคนคนหนึ่งยืนคอยฉัน แต่ปรากฎว่าวันนี้มุมนั้นไม่มีคนยืนอยู่เลย ฉันก็เลยเดินกลับบ้านคนเดียว แต่ระหว่างทางฉันรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมาตลอดทางพอหันไปมองก็ไม่เจอใครทำให้ฉันต้องรีบวิ่งกลับบ้านด้วยความกลัวนิดหน่อย
พอมาถึงบ้านฉันก็ขึ้นไปบนห้องนอนทันทีเพื่อรอรับโทรศัพท์จากใครบ้างคนโดยกะว่าจะว่าเสียหน่อยที่ปล่อยให้ฉันกลับบ้านคนเดียวได้ไง
วันรุ่งขึ้น
"กรี้งๆๆๆๆๆ"เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น
เมื่อคืนนี้สรุปว่านายธันวาไม่ได้โทรมาหาฉันเลย ทำให้เมื่อคืนนี้ฉันคอยเกอร์ซะงัน
ฉันเดินมาโรงเรียนคนเดียวเพราะนายธันวาไม่ได้มารับ ระหว่างทางฉันเดินไปคิดไปเพราะอยู่ๆ ฉันก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ที่วันดีคืนดีไม่มีนายธันวามาอยู่ข้างๆ มาคอยรับคอยส่งคอยโทรหามันเหงาๆ แปลกๆอย่างไงก็ไม่รู้สงสัยจะเป็นความเคยชินมั้ง
ฉันเดินเข้ามาในโรงเรียน แล้วเห็นว่ามีนักเรียนมากมายมองมาทางฉัน แล้วซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้มาตลอดทาง
ในห้องน้ำ
"นี้เธอรู้มั้ยว่าธันวาเลิกกับธันยาแล้วนะ"เสียงผู้หญิงคนหนึ่งกล่าว
"จริงเหรอ ฉันอุตสาห์ลุ้นให้รักกันมาตั้งนานแล้วเพราะฉันว่าเค้าสองคนรักกัน"อีกเสียงหนึ่งพูด
"แล้วเธอรู้ได้ไงอ่ะ"
"เธอไม่เคยได้ยินเหรอว่าคนเราเป็นเพื่อนกันยิ่งทะเลาะกันยิ่งสนิทกัน แล้วหากเป็นเพื่อนที่ต่างเพศกันล่ะ"
"ก็ยิ่งรักกัน"
"แล้วเธอไม่คิดบ้างเหรอว่าความรู้สึกคนเราสามารถเปลี่ยนแปลงกันได้"
"เหมือนที่แฟนเธอขอเลิกกับเธอเหรอ"
"บ้า"
เมื่อผู้หญิงกลุ่มนั้นเดินจากไป ฉันจิงค่อยๆเปิดประตูห้องน้ำออกมา แล้วมองเงาที่สะท้อนตัวของตัวเองที่ปรากฎอยู่ในกระจก
"ฉันรักนายธันวาเหรอ"ฉันพูดออกมากับกระจกที่สะท้อนเงาตัวเอง และความรู้สึกของฉันที่ตอบฉันกลับมานั้นมันตอบออกมาว่า 'ใช่'ฉันรักนายธันวา
'นี้ตลอดมาฉันรักธันวาโดยที่ไม่รู้ตัวเองเลยหรือไงกันนะ หากผู้หญิงเมื่อครู่ไม่พูดออกมามันจะเป็นอย่างไร แล้วตอนนี้มันยังทั้งมั้ยนะที่ฉันจะบอกอะไรบ้างอย่างกับนาย ธันวา'
ฉันจึงรีบออกมาจากห้องน้ำทันทีเพื่อที่จะได้บอกความรู้สึก ที่ฉันพึ่งรู้ตัวว่ารักนายธันวาให้กับเจ้าตัวได้รับรู้
เมื่อฉันเดินมาหยุดหน้าห้องเรียนฉันได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น
"เรารักเธอนะธันวา"เป็นเสียงที่ทำให้ฉันหยุดนิ่งทันทีที่ได้ยินมัน ฉันมาช้าไปแล้วจริงๆเหรอนี้
"ขอโทษนะ..เรามีแฟนแล้ว"ธันวาตอบ
สิ่งที่เค้าตอบทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่ามีคนมากระชากหัวใจของฉันออกมาทิ่มแทงเล่น จนต้องยกมือขึ้นกุมอกข้างซ้ายเอาไว้ พอรู้ตัวอีกทีฉันรู้สึกเหมือนกับว่าจะมีน้ำใสๆหยดลงมาจากตาของฉัน
'โชคดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่บอกความรู้สึกนี้ให้เขารู้'ฉันคิด แล้วฉันก็เตรียมที่จะเดินจากมา แต่ว่าฉันรู้สึกว่าพื้นมันลืนแปลกๆอย่างไงก็ไม่รู้นะ
"ตุ๊บ!!!"เสียงก้นของฉันกระแทกกับพื้น เมื่อหันไปมองต้นตอปรากฎว่าเป็นดินสอแทงหนึ่งตกอยู่
"เสียงอะไรหน่ะ"ธันวาวิ่งตรงมาทางฉันแล้วมองมาตรงที่ฉันล้ม
"ธันยา!"
"..."
"เป็นอะไรมากมั้ย"ธันวาถาม
"..."
"แล้วตาไปทำอะไรมาทำไมตาแดงอย่างงี้"ธันวามองมาที่ตาของฉัน
"ถามอยู่ได้ไม่คิดจะช่วยเลยหรือไง"ฉันถามธันวาเพื่อไม่ให้เขาถามฉันเรื่องเรื่องตาแดง
แล้วธันวาก็พาฉันเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ทันที
"ทำอีท่าไหนถึงหกล้มได้เนี้ย แถมล้มแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยหรือไง"
"บ้า!ฉันลื้นดินสอต่างหากไม่รู้ใครว่างทิ้งไว้"ฉันรีบบอกทันทีฉันไม่ยอมให้ใครมาหาว่าฉันซุ่มซ่ามเด็ดขาด
"แล้วร้องไห้ทำไม"ธันวาถามต่อ
"เรื่องของฉัน"ฉันตอบ
"เธอนี่นะ ซุ่มซ่ามจริงๆเลย"ธันวาส่ายหน้าระอามาที่ฉัน
"โทษที่นะที่ฉันดันเป็นก้างขว้างคอขอนาย"ฉันพูดขึ้นเมื่อเขากำลังนั่งยองๆดูหัวเข่าของฉัน
"เรื่องอะไร ..o-o?"เขาหน้างง
"ก็ที่มีคนมาสารภาพรักกับนายไง"ฉันตอบธันวา
"อ้อ..คิดว่าเรื่องอะไร ขอโทษที่นะที่ฉันอ้างเธอมาเป็นแฟนเพราะฉันไม่รู้จะปฏิเสธเขาว่าอะไร"ธันวาอธิบาย
"ฉันไม่ได้ว่าอะไรนายไม่ต้องมาร้อนตัวหรอกนะ"
"ก็ฉันไม่อยากให้คนที่ฉันชอบเข้าใจผิดนี้"ธันวากล่าว อืมคนที่ชอบเข้าใจผิดก็ดีนี้
"ก็ดีแล้วนี้ กลัวคนที่ชอบเข้าใจผิด"ฉันบอกธันวาเป็นความคิดที่ดี
"..."
"ฮะ!!!คนที่ชอบเขาใจผิดก็ฉันหน่ะสิ"ฉันถามธันวากลับเเละตกใจนิดหน่อยกับคำที่ธันวากล่าว ส่วนธันวาก็พยักหน้ารับ
"เธอไม่ต้องคิดมาหรอกนะเพราะว่าฉันแค่ชอบเธอเท่านั้นเธออย่ามาบังคับให้ฉันเลิกคิดเลยนะ"ธันวาทำสีหน้าอ้อนวาน
"แล้วใครว่าฉันห้ามล่ะ"หากฉันห้ามเธอฉันก็ต้องห้ามตัวเองด้วยหนะสิ เพราะฉันก็รักนายเหมือนกัน"ฉันตอบออกมา
"ฮะ!!เธอว่าอะไรนะได้ยินไม่ชัด"ธันวาเอียงหูมาทางฉัน
"ฉันรักนายได้ยินไหม"ฉันตระโกนใส่หูของเขา
ธันวากอดฉันทันทีทีฉันพูดจบและเอ่ยคำๆหนึ่งออกมา
"ฉันก็รักเธอ"
วันงานสถาปนาโรงเรียน
และแล้วก็ถึงวันที่ฉันกับธันวาจะต้องเข้าร่วนงานประกวดคู่รักแห่งปีมาถึงจนได้ ธันวาแต่งตัวในชุดเจ้าชายแบบในเทพนิยายที่ดูเท่มากที่สูด..ดเลย แฟนใครก็ไม่รู้ ส่วนฉันก็อยู่ในชุดเจ้าหญิงที่สวยงามมาก(เสื้อผ้า)อยู่
"ขอเชิญคู่รักแต่ละคู่ออกมาหน้าเวทีด้วยนะครับ"เสียงพิธีกรดังขึ้น ใจฉันก็เต้นตุมๆต่อมๆมือไม้สั่นทันทีจะไม่สั่นได้ไง ก็เราสองคนจะต้องติดหนึ่งในสามให้ได้ ไม่งันต้องออกจากโรงเรียนอย่างเดียวอ่ะ
"เเป๊ะๆๆๆ"เมื่อฉันกับธันวาเดินออกมาจากหลังเวทีก็มีเสียงตรบมือดังขึ้น คนที่ชมเค้าคงต้องการจะให้กำลังใจ แต่สำหรับฉันมันทำให้ยิ่งกดดันมากขึ้นนี้สิ
แล้วดีหน่อยที่การประกวดก็ไม่มีอะไรมากแค่ให้บอกว่า รักกันได้ไงมีอะไรที่ชอบในตัวคนๆนี้(ฉันไม่ตอบเลยใ
Posted : เมื่อ 20 กรกฏาคม 2010 ในห้อง : สวนสาธารณะ
บอกต่อเพื่อน
Url / Link : copy
Embed Code : copy
  ยังไม่มีความเห็น!
Zheza l MyZheza l Shopping Mall l Diary l Webboard l Pleng.com