LEVEL 16 l EXP 4,835
ขอฝากนิยายเรื่อง My plan แผนการนี้กำหนดไว้เพื่อเธอ ตอนที่ 1 ด้วยนะคะ^^
สวัสดีค่า พอดีว่านิยายเราไม่ค่อยจะมีคนอ่านเลยก็เลยรองเข้ามาตั้งกระทู้นี้ไม่รู้ว่าจะมีคนเข้ามาอ่านหรือป่าว ถ้าเข้ามาก็ช่วยเม้นๆ กันหน่อยนะคะ ^^

ตอนที่ 1
“เธอเล่นเปียโนเป็นใช่มั้ย”
ซันถามขึ้นในขณะที่รถติดไฟแดง เฮอะ คุณปู่คุณย่าของฉันสอนฉันมาตั้งแต่อายุสามขวบฉันเล่นไม่เป็นฉันคงจะเป็นคนสมองกวง
“เป็นสิ”
“ถ้างั้นเธอไปเป็นนักเปียโนให้โรงเรียนหน่อยได้มั้ย”
“ฮะ!”
“อีกห้าวันจะถึงวันครบรอบสามสิบปีของโรงเรียนจะมีนักเรียนโรงเรียนข้างเคียงมาร่วมงานทางโรงเรียนเราที่เป็นเจ้าภาพก็เลยจะให้วงออร์เคสตราของโรงเรียนเราบรรเลงเพลงเป็นการเปิดงานแต่ปัญหาคือ...ไม่มีนักเปียโน”
ซันพูดออกมายาวเหยียด โหแล้ว...ทั้งโรงเรียนมีเด็กเป็นพันๆ คนจะไม่มีใครที่เล่นเปียโนเป็นเลยหรือไงฮะถึงได้สิ้นคิดจะมาเอาฉันไปเป็นเนี่ย
“นายก็เล่นเป็นไม่ใช่หรอ”
“ฉันรับตำแหน่งไวโอลินไปแล้ว”
ซับตอบหลับมาเสียงเรียบและขับรถต่อไป ตาเฉิ่มเอ๊ย แล้วใครใช้ให้นายไปรับตำแหน่งไวโอลินนั่นเล่าในเมื่อนายก็เล่ยเปียโนเป็นแล้วก็รู้ว่าไม่มีใครเล่นมันได้นายยังเจือกไปเล่นไวโอลินอีกเนอะ ตบด้วยไวโอลินสักทีดีมั้ยเนี่ย
“แล้ว...”
“เธอไม่ต้องมาด่าฉันเลย ตอนที่ฉันรับตำแหน่งนั่นมามันมีคนเล่นเปียโนอยู่แล้ว”
ซันพูดขัดขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้เปิดปากด่าเขาออกไป อ่าว แล้วเมื่อกี้นายบอกว่าตอนที่นายรับตำแหน่งนั่นยังมีคนเล่นเปียโนอยู่ แล้วตอนนี้มันหายไปหนายยยย~
“แล้วเขาหายไปไหน”
“โดนรถชนแขนหัก เธอคิดว่าเขาจะมาเล่นได้มั้ยล่ะ”
ซันพูดโดยไม่หันมามองหน้าฉัน รู้สึกเคืองๆ อยู่บ้างเพราะฉันไม่ชอบเวลาที่คุยกันแล้วไม่ยอมหันมามองหน้า (แต่ฉันทำกับคนอื่นบ่อยในเวลาที่ฉันไม่ค่อยอยากจะคุยด้วย ^^) แต่ก็ดีแล้วที่เขาไม่หันมามองหน้าฉันเพราะถ้าเขาหันมารับรองได้เลยว่าตายในโค้งหน้าแน่นอน - - ฉันอนุโลมให้
“นายแน่ใจแล้วหรอว่าในโรงเรียนไม่มีใครเล่นเป็นจริงๆ”
ฉันเอียงคอถามเขาที่ตอนนี้สายตาของเค้ากำลังจ้องมองไปข้างหน้าอย่างมีสมาธิ แสดงว่านายตั้งสติก่อนสตาร์ท ดีมาก ^^b
“แน่ใจสิ ไม่งั้นฉันจะมาขอร้องเธอหรอ”

ในที่สุดฉันก็มาถึงโรงเรียน แต่พอฉันก้าวเท้าลงมาจากรถทุกสายตาของผู้หญิงในโรงเรียนก็หันมามองฉันเป็นตาเดียวพร้อมกับหันไปซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้ บางคนก็มองฉันด้วยสายตาจิกๆ บางคนก็มองด้วยสายตาอาฆาต พวกเธอมีอะไรกับฉันหรือป่าว ฉันได้ยืนมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าฉันนี่ไม่นานซันก็เดินเข้ามาฉุดข้อมือฉันให้ก้าวเดินไปทันทีและในขณะนั้นเอง...
“กรี๊ดดดดดดดดดด~”
เสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มขึ้นทั้งโรงเรียนทำเอาฉันสะดุ้งโหยง พวกเธอเจอขุมทรัพย์ในโรงเรียนกันหรือไงฮะถึงได้กรี๊ดกันน่ะอยู่แถวไหนล่ะฉันจะได้ไปขุดบ้าง >O<
“เขากรี๊ดกันทำไมอ่ะ”
“ไม่รู้สิ คงจะมีเต่าไม่มีกระดองคลานอยู่แถวนั้นมั้ง”
ซันตอบกลับมาโดยไม่ใส่ใจอะไรและลากฉันต่อไป - - ฉันก็ไม่ค่อยอยากจะใส่ใจอ่ะนะถ้าผู้หญิงพวกนั้นมันไม่มองฉันด้วยสายตาเหมือนอยากจะจับฉันขึ้นเขียงแล้วสับๆๆ เป็นชิ้นๆ โยนลงไปต้มในหม้อดินเผาขนาดใหญ่อ่ะ เอ...หรือว่าพวกเขาเห็นฉันเป็นเต่าไม่มีกระดองกัน - -?

ซันลากฉันมาหยุดอยู่ที่ห้องๆ หนึ่ง ตลอดทางที่ฉันเดินมากับซันนั้นฉันโดนพวกผู้หญิงในโรงเรียนมองด้วยสายตาอาฆาตแค้นทั้งนั้นเลยอ่ะ ชั้นทำอะไรผิดหรอ
“อ้าว! ไงจ๊ะซันเรากำลังรออยู่พอดีแล้วนี่...คนที่เธอบอกหรอ”
“ครับ”
“ไงจ๊ะ ชื่ออะไรล่ะ”
ผู้หญิงวันกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายซันและเขาสองคนก็คุยอะไรกันก็ไม่รู้ฉันไม่รู้เรื่องแล้วเธอก็หันมาถามชื่อฉันอย่างเป็นมิตร ดูๆ แลวน่าจะเป็นอาจารย์นะ
“ต้นอ้อค่ะ”
“ต้นอ้อ เธอจะมาเป็นนักเปียโนให้เราใช่มั้ยจ๊ะ เชิญเลยจ๊ะ”
“คะ?”
อาจารย์พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ฉันยังงงอยู่แล้วเธอก็หันหลังไปเปิดประตูห้องและเชิญฉันเข้าไปในห้องที่เป็นวงกลมสีขาวสะอาดมีเก้าอี้นับสิบตัวเรียงโค้งเป็นวง มีนักดนตรีนั่งประจำแบบวงออร์เคสตรา โอ๊ะโอว
“นี่นาย อาจารย์เขารู้ได้ยังไงว่าฉันจะมาเป็นนักเปียโนให้”
ฉันถามซันเบาๆ ก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องสีขาวนี่ อาจารย์เขามีหูทิพย์หรือไงถึงได้รู้น่ะ
“อาจารย์เขามาถามฉันตั้งนานแล้วว่าพอจะรู้จักคนที่เล่นเปียโนเป็นหรือป่าว พอดีฉันเห็นเธอชอบไปนั่งเล่นมันอยู่ที่บ้านฉันก็เลยบอกอาจารย์ไปไงว่าเดี๋ยวเธอจะมาเป็นนักเปียโนให้”
“อ้าว แล้วถ้าฉันไม่ยอมมาเป็นล่ะ”
“ฉันก็บังคับเธอมาไง^O^”
ซันหันมาพูดยิ้มๆ กับฉันก่อนที่จะดึงฉันเดินเข้าห้องไป อ๋อ ตกลงก็คือนายคิดเอาไว้อยู่แล้วล่ะสินะว่าจะเอาฉันมาเป็นน่ะ ร้ายจริงๆ ตานี่ฉันไม่น่าว่างจัดไปนั่งเล่นเปียโนเล้ย “ขอเสียงปรบมือให้กับ ต้นอ้อ ผู้จะมาเป็นนักเปียโนให้กับเราด้วยจ้า”
พอฉันเดินเข้าไปในห้องอาจารย์ก็แนะนำฉันให้ทุกคนรู้จัก ฉันยิ้มให้กับเสียงปรบมือนั้นแล้วก็เดินไปนั่งเก้าอี้ที่อาจารย์บอกพร้อมๆ กับซัน เขานั่งเล่นไวโอลินอยู่ข้างหน้าฉัน
เสียงริงโทนดังขึ้นและอาจารย์ก็ขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกทำให้เสียงคุยดังขึ้นมาเกือบจะทันที
“นี่เธอ”
ในขณะที่ฉันกำลังนั่งอยู่เฉยๆ ผู้หญิงคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉันข้างๆ ของซันก็ทักขึ้น
“อะไรหรอ”
ฉันตอบกลับไปด้วยเสียงที่เป็นมิตรก็ดูท่าทางแล้วยัยนี่น่าจะร้ายไม่ใช่เล่น
“เธอน่ะเล่นเปียโนเป็นด้วยหรอ”
ยัยนี่พูดด้วยน้ำเสียงดูถูก เชอะ ฉันเล่นมาตั้งแต่เด็กๆ นะขอบอก
“เป็น”
“โถ่เอ้ย จริงๆ แล้วซันน่าจะไปเล่นเปียโน”
ยัยนี่ทำสายตาดูถูกฉันอีกครั้งและก็หันไปพูดกับซันที่นั่งดูโน้ตเพลงอยู่ข้างๆ
“ก็ฉันไม่อยากเล่น”
พอจบประโยคที่ซันพูดอาจารย์ก็เดินเข้ามาด้วยหน้าคาเคร่งเครียดซะเหลือเกิน แต่เดี๋ยวนะเมื่อตอนอยู่บนรถนายบอกว่าตอนที่นายรับตำแหน่งเล่นไวโอลินมันมีคนเล่นเปียโนแล้วแต่ตอนนี้นายดันมาบอกว่าไม่อยากเล่นมันยังไงกันนายโกหกฉันเพื่อให้ชั้นมาเล่นเปียโนหรือว่านายลืมคำพูดของตัวเองฮะ
“ฮ่าๆๆ นักเรียนจ๊ะเราแย่แล้วล่ะ ทางโรงเรียนเลือกเพลงโปรโกเฟียฟ เปียโนคอนแชร์โตหมายเลขสองสำหรับแสดง”
“ไม่นะ คนที่เล่นมันได้ก็มีแต่รุ่นพี่ที่ออกไปแล้ว”
“ใช่ๆ”
ยัยคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ซันพูดขึ้นและทุกคนก็ดูจะเห็นด้วยกับความคิดของเธอเพราะตอบว่า ใช่ๆ กันทั้งนั้น เสียงบ่นดังขึ้นเหมือนคลื่นยักษ์กำลังจะถล่มกรุงเทพฯในอีกห้าวินาที
เพลงโปรโกเฟียฟ เปียโนคอนแชร์โตหมายเลขสองหรอคุ้นๆ อยู่เหมือนกันนะ
ฉันค่อยๆ ใช้นิวของตัวเองกดลงไปที่โน้ตตัวแรกและค่อยๆ ไล่โน้ตไปเรื่อยๆ ทำให้เสียงในห้องเงียบสงัดลงทันทีได้ยินเพียงเสียงโน้ตเพลงที่เกิดจากการกดคีย์เปียโน ฉันรัวนิ้วตั้งแต่ตัวทีตัวท้ายสุดมาจบที่ตัวโดแรกสุดและจบการแสดง ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากการมองดูคีย์เปียโนและก็พบว่าในห้องไม่มีใครพูดสักคนมีแค่เสียงแอร์เท่านั้นขนาดเสียงหายใจฉันยังไม่ได้ยินเลย - - มีสองคนเท่านั้นที่ยิ้มนั่นก็คืออาจารย์และซันที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉัน
“เนี่ยหล่ะจ๊ะ ผู้สืบทอดคนต่อไป^^”
อาจารย์พูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มและปรบมือให้ฉันและทุกคนก็ค่อยๆ ปรบมือตามอาจารย์จนเสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั้งห้อง ขอบคุณค่า ^O^/

“เห็นมั้ยล่ะ ถ้าเธอไม่มาเล่นก็ไม่มีใครเล่นเป็นนอกจากรุ่นพี่คนนั้น”
พออาจารย์บอกให้เลิกซ้อมเพลงบ้าๆ นั่นฉันก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับซันแล้วเขาก็พูดขึ้น ถ้าอย่างงั้นฉันห็เหมือนพระเจ้าน่ะสิ แหม ฉันน่าจะหยิ่งไม่ยอมไปเล่นนะเนี่ยจะได้มีคนมาคอยตามง้อฉัน คิกๆ แต่ไม่เอาหรอกฉันรู้ดีว่าคนที่จะมาตามง้อฉันก็คือซันแล้วถ้าฉันไม่ยอมเขาก็จะมัดมือชกเหมือนเมื่อเช้าที่เขาทำกับฉัน -*-
“อือ ฉันรู้แล้ว แล้วเราจะไปไหนต่อ”
“ห้องประชุม”
“เฮ้ย เบาๆ”
ซันพูดขึ้นและก็ฉุดแขนฉันพาวิ่งไปทางด้านห้องประชุมทันที ทำไมต้องลากชั้นด้วยนายดูสายตาที่พวกผู้หญิงนั่นมองฉันสิแค่ฉันเดินกับนายเฉยๆ ตัวฉันก็พรุนไปหมดแล้วเพราะโดยสายตาของยัยพวกนี้ทิ่มแทงเนี่ยแล้วนี่นายยังมาลากฉันอีกถ้าพวกนั้นมีปืดอยู่ในมือคนละกระบอกฉันคงจะได้กินลูกตะกั่วแทนข้าวเที่ยงนี้เป็นแน่แท้ - -

ฉันค่อยๆ เปิดประตูที่แสนจะใหญ่บิ๊กบิ้มออกเบาๆ และภาพที่ฉันเห็นในห้องนั้นก็คือมีนักเรียนกำลังเดินอยู่ในห้องประชุมนี้กันอย่างกับว่าห้องประชุมนี้เป็นสวนสาธารณะห้องประชุมโรงเรียนนี้ใหญ่เท่าบ้านฉันเลยมั้งเนี่ย ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมฉันถึงเป็นคนเปิดประตูเองก็ซันน่ะสิ บอกว่าจะไปหาเพื่อนแป๊บนึงแต่แป๊บนึงของเขาเนี่ยมันเกือบยี่สิบนาทีฉันหมั่นไส้ก็เลยเดินขึ้นมาก่อน ถึงฉันจะเป็นเด็กใหม่ก็เถอะแต่ฉันก็รู้ที่ต่างๆ ในโรงเรียนนี้เพราะตอนที่ฉันมาปรับเปลี่ยนหลักสูตรฉันได้เพื่อนดีๆ คอยแนะนำยังไงล่ะ
“มาแล้วหรอต้นอ้อ”
พอฉันเดินเข้ามาในห้องได้ประมาณครึ่งห้องลูกตาลที่ยืนอยู่หน้าเวทีก็หันมาเห็นฉันพอดีและทักขึ้นทำให้คนที่อยู่บนเวทีหันมามองฉันด้วยและถ้าจำไม่ผิด...ผู้ชายคนที่ยืนอยู่บนเวทีนั่นคือต้นน้ำใช่มั้ย นายมาทำอะไรที่นี่
“อือ พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่หรอ”
“กำลังจะซ้อมการแสดงอยู่น่ะ”
“การแสดง...หรอ”
ฉันถามยัยลูกตาลออกไปอย่างงงๆ ทำไมต้องมีการแสดงล่ะโรงเรียนเราเขาจะเอาไปเล่นที่ไหนหรอ
“ก็ซันได้บอกเธอไปแล้วใช่มั้ยล่ะว่า อีกห้าวันจะถึงวันครบรอบสามสิบปีของโรงเรียนแล้วอาจารย์ที่ปรึกษาเราก็มาบอกว่าห้องเราเขาให้จัดการแสดงมาหนึ่งการแสดงแต่ห้องเรามันมีน้อยเขาก็เลยเอาเรามารวมกับน้องม.5 ยังไงล่ะ”
“อ๋อหรอ”
“ต้นอ้อ เธองว่างมั้ย”
อยู่ๆ ยัยคาเรนก็เดินเข้ามาแตะบ่าฉันแล้วถามขึ้น แล้วเธอคิดว่าฉันว่างหรือป่าวล่ะยืนให้แกจับบ่าอยู่เนี่ย - -
“ว่างทำไมหรอ”
“เธอช่วยเล่นเป็นนางฟ้าแม่ทูลหัวของซินเดอเรลลาให้หน่อได้มั้ยอ่ะ”
“เอ๋?”
ฉันร้องออกไปด้วยความไม่เข้าใจอะไรกันอยู่ๆ ก็จะมาให้ฉันเล่นเป็นนางฟ้าแม่ทูลหัวของซินเดอเรลลาอย่าบอกนะว่าพวกเธอจะแสดงเรื่องซินเดอเรลล่าน่ะไม่เด็กไปหน่อยหรอ
“คือเราตกลงกับน้องม.5 กันว่าจะแสดงเรื่องซินเดอเรลลาพวกฉันหานักแสดงได้หมดแล้วเหลือแต่คนที่จะเป็นนางฟ้าที่ออกมาช่วยซินเดอเรลลานั่นแหละเธอช่วยฉันหน่อยได้มั้ย”
คาเรนพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนฉันต้องไปเล่นเปียโนในวันนั้นแล้วฉันจะต้องมาแสดงเป็นนางฟ้าแม่ทูลหัวของซินเดอเรลล่าอีกเนี่ยนะ ฉันก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะเฟ้ยแต่ก็นะฉันมีน้ำใจพอ
“อืม ก็ได้”
“เย้ ขอบคุณนะเดี๋ยวฉันขอตัวไปบอกยัยผึ้งก่อนว่าได้ตัวนักแสดงแล้ว”
คาเรนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดีใจไม่น้อยแล้วก็รีบวิ่งไปด้านหลังเวทีซึ่งฉันคิดว่ายัยผึ้งน่าจะอยู่แถวนั้นไม่งั้นยัยนั่นคงจะไม่วิ่งไปตรงนั้นหรอก
“โหนี่เธอ ขึ้นมาแล้วก็ไม่บอกปล่อยให้ตามหาอยู่ได้”

*****************************************
ถ้าอยากจะได้อิมเมจก็เข้าไปในไดอารี่ของเรานะคะ ขอให้มีคนมาอ่านด้วยเถอะ เพี้ยงๆๆ ขอขอบคุณผู้ที่เข้ามาอ่านนิยายของเรานะ
Posted : เมื่อ 11 กรกฏาคม 2010 ในห้อง : สวนสาธารณะ
บอกต่อเพื่อน
Url / Link : copy
Embed Code : copy
  1ความเห็น!
สนุกดีค่ะ
สู้ๆๆน่ะค่ะ
^^
เมื่อ 11 กรกฏาคม 2010
LEVEL 7 l EXP 877
Zheza l MyZheza l Shopping Mall l Diary l Webboard l Pleng.com