ภูผาคอยตะวัน (My Sunshine) - ❀ อรัมภบท ❀

อรัภบท


❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀
"ตะวัน..นี่!! ...เราอยู่ทางนี้...!"
เสียงร้องเรียกนี้เป็นของชายหนุ่มหน้าสวยสะอาดสะอ้านเกินไปกว่าที่ผู้ชายส่วนใหญ่ทั่วไปจะใส่ใจในเรื่องนี้ แถมเขายังโบกไม้โบกมือ เพื่อส่งสัญาณไปยังหญิงสาวที่แต่งกายในชุดเดินทางแบบเรียบหรูสีน้ำเงินเข้มเกือบดำ ที่ขับผิวผ่องให้ยิ่งขาวใสละออตาและยังช่วยส่งให้ร่างสูงระหง แลดูขรึมสง่าโดดเด่นน่ามองยิ่งขึ้นได้ในท่ามกลางความสับสนขวักไขว่แกมวุ่นวายหน่อย ๆ ของผู้เดินทางทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ ซึ่งอยู่ภายในอาคารชั้นผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินนานาชาติกลางกรุงฯ ทำให้เจ้าของร่างที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางสีดำใบย่อม เพื่อไปต่อคิวรอตรวจเอกสารต้องชะงักฝีเท้าที่ก้าวเดินเร็วด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เจ้าของใบหน้าสวยหวานจะหันมาแย้มยิ้มสดใสจนนัยตาหยี บ่งบอกถึงความดีใจที่ไม่แพ้กันนัก


ร้อยตะวัน....


หญิงสาววัยยี่สิบกว่าเจ้าของร่างสูงบางระหง และผมหยิกสลวยเป็นลอน สีผมอมน้ำตาลไหม้โดยธรรมชาติที่มิได้ดำขลับเข้มเฉกเช่นหญิงไทยทั่วไปถูกปล่อยสยาย เพื่อลดความเคร่งขรึมให้กับใบหน้าที่มองดูเผิน ๆ แล้วมักเย็นชาแกมเหย่อหยิ่งอยู่ในตัวเสมอ ส่วนผิวอันละเอียดอ่อนของหญิงสาวขาวจัด บ่งฟ้องถึงระยะเวลาการอาศัยอยู่ต่างบ้านต่างแดนได้เป็นอย่างดี


รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากอิ่มเต็มได้รูปเรียวสวยของผู้ที่เพิ่งก้าวพ้นช่องตรวจคนเข้าเมือง แต่สุดท้ายเสียงหวานใสก็ยังไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพให้กับเจ้าพนักงานสาว ที่ทำหน้าที่ตรวจเอกสารให้เธอเป็นที่เรียบร้อย ก่อนจะเร่งจังหวะการก้าวเดินให้เร็วขึ้น เพื่อตรงไปยังชายหนุ่มหล่อสะอ้านร่างสูงบาง ผู้ที่มายืนรอรับด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าสดใส


"ตะวัน....เราคิดถึงจังเลย"


ชายหนุ่มฉวยโอกาสดึงสาวสวยร่างสูงเข้ามากอด ... ด้วยความคิดถึง


"ดีใจอะไรนักหนาอ่ะ!"


เสียงต่อว่าราวหมั่นไส้ดังอู้อี้ ปกปิดรอยชื้นที่ปลายตา


"กวินเพิ่งบินไปหาเราเมื่อต้นเดือนที่แล้วเองนะ ... หลอกกอดเราป่ะเนี่ย!"
เสียงบ่นปนหัวเราะ ๆ ใส ๆ แต่อีกฝ่ายสนใจที่ไหน? กลับแกล้งกดแรงกอดให้แน่นขึ้นอีกเพื่อเป็นการแก้แค้นเสียด้วยซ้ำ


"ชิ...ก็ต้องเสี่ยงเอาสิ!"ตอบรับหน้าตาเฉย


"ก็...เราดีใจนี่นา!"ประโยคถัดมาทำเสียงอ่อนเสียงหวาน แต่ดวงตาบนหน้าขาวกลับพราวระยับ


"แหม่ะ! ... หวงตัวจนคนเค้าร่ำลือไกลมาจากต่างแดนเสียขนาด นั้น ...คิดหรือว่าเราจะไม่ได้ยินกิติศัพท์ความโหดของสาวไทยมือตบ... ที่ตบหนุ่มฝรั่งจนหน้าหันในงานพร์อมของมหาลัยที่ตะวันเรียนอยู่น่ะ ... ไม่รู้หรือไงว่าเราแอบวางสายข่าวไว้ทั่วมั่วไปหมดแหละ ถามว่า...จะหวง ตัวไว้ให้คุณหลวงที่ไหนหรือเปล่านี่?"


ตอนท้ายเพื่อนชายคงอดไม่ได้ .... ที่จะหยอกย้ำความเป็นคนหัวโบราณของเพื่อนรัก เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นตั้งมั่นแค่ไหนที่จะไม่ยอมปล่อยตัวไปตามสมัย แม้ขนาดที่ต้องไปอยู่ในดินแดนที่ขึ้นชื่อในความอิสระขนาดนั้นก็ตาม ก่อนที่มือขาวเรียวสวยจะเอื้อมมาคว้ากระเป๋าลากของเพื่อนสาว เพื่อพาเดินเคียงออกไปด้วยกัน


"ตั้งตัวเป็นเจ้ากรมการข่าวตลอดเลยสิ ขอถามบ้างว่า ทำไมไม่ไปเป็นนักข่าวให้รู้แล้วรู้รอดไปน่ะ? จะมาเปิดบริษัท ฯ ออกแบบตกแต่งภายในให้เสียดายศักยภาพที่มีทำไมกันล่ะนี่"


หญิงสาวส่ายหัว แกล้งทำเสียงจิ๊กจั๊กประกอบ


"ก็เรากลัวว่าจะตกเป็นข่าวเสียเองมากกว่าน่ะสิ... ข่าวฉาวของเรามันมีเยอะกว่าเสียด้วย!!" เขาหันมาหลิวตาใส่ก่อนวกกลับมาตั้งกระทู้ใส่ที่เพื่อนสาวอีก "ว่าแต่เรา.. ตะวันเองก็เหอะ!! ปิดเทอมก็ไม่ยอมกลับมาบ้าน เอาแต่เที่ยวตะลอนดูไร่บุกไปสวนของฝรั่งเค้าปรุจนทั่วยุโรปเลย...หรือเปล่า? พอปีท้าย ๆ ก็อ้างได้อีกนะว่าต้องเรียนหนัก จบแล้วก็ดันอ้างเอาอีกสิว่าเหนื่อย ขออยู่เที่ยวก่อน นี่..ถ้าเรากับคุณพ่อคุณแม่ของตะวันไม่บินไปหา จ้างให้ก็ไม่มีทางเห็นหน้าเห็นตากันสินะ?" บ่นได้อีกยาวเหยียด


“ที่นี่บ้านเรานะ ยังไรเสียเราก็ต้องกลับมาซิ"
คนตอบที่คราวนี้ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนจริงจังขึ้น "ครอบครัวที่รักของเรา แถมเพื่อนรักของเรา ...ก็อยู่นี่... เมืองฝรั่งในฝันอะไรนั่นน่ะ ต่อให้เราไปอยู่มานาน...สักแค่ไหน แต่พอเรากลับมาแล้ว มันก็กลายเป็นแค่เรื่องเล่าในอดีตอยู่ดี... ฉะนั้นก่อนตื่นจากความฝัน เราเก๊าะเลยต้องรีบโกยรีบเก็บกลับไปใส่กล่องแพนโดร่าซะให้เต็มที่เลยไง”
ดวงตาคมหวาน ... ที่มองเพื่อนผ่านขนตางอนยาวราวตากวาง มีรอยยิ้มระยับแฝงอยู่ในรอยเงาของสาวน้อยที่ขี้เล่น เฉกเช่นคนเก่าในวัยเยาว์


“ช่างอ้างนะ ... เอาเถอะ! เชื่อว่า...คงเรียนหนักแหง ๆ ถึงขนาดเปรียบเรื่องเล่น เรื่องเรียนให้เป็นฝันร้ายที่ต้องรีบเก็บลงกล่องแพนโดร่าซะขนาดนั้นน่ะ ..ว่าแต่ว่า.. ปิดกล่องไว้แน่นเลยหรือเปล่าล่ะ?” ชายหนุ่มขำขันคนช่างเปรียบเทียบ


"ไม่แน่นหร๊อก!...." ตอบหน้าตาเฉย
"อ้าว?..." เพื่อนอุทาน อุตส่าห์...งง....??
"เรากลัวกวิน .. จะหายใจไม่ออกน่ะสิ" ลากเสียงได้อ่อนโยนสุด ๆ
"เดี๋ยวปั๊ด!! o///o ..แจกมะเหงกเลยนิ..มาว่าเราเป็นฝันร้ายได้ไง?" 


จากเพื่อน 'รัก' จะกลายมาเป็น เพื่อน...'รบ' กันล่ะคราวนี้ หากแต่พอดีที่อีกฝ่ายรีบลูบแขนปลอบใจเสียก่อน"โอ๋ ๆๆ... ไม่โกรธเน๊อะ...ไม่โกรธ เป่าเพี้ยง!......หาย!" ^^


"เอ๊า!...เราแค่งอนเองนะ ไม่ได้หกขะล้มเข่าแตกแบบตอนเด็ก ๆ" กวินแก้ให้

จากจะแค่แกล้งงอน จึงเปลี่ยนเป็นขำกับกิริยาคนตัวบางกว่าที่ชอบทำเวลาเขาเริ่มจะงอนใส่ ...ซึ่งอันที่จริง เขาไม่เคยจะ 'งอน' เธอได้สำเร็จเลยสักครั้ง เพราะให้สุดท้ายจริง ๆ แล้ว คนที่พลิกสถานการณ์กลับมาโกรธเขาได้ก่อน ก็มักจะเป็นคนตรงหน้าเขานี้ ...ทุกที!!.."


“เราไปกันเถอะ ป่านนี้คุณพ่อคุณแม่ของตะวันคงรอกันแย่แล้ว เมื่อกี้ก็โทรฯ มา ...สั่งหนักสั่งหนาแล้วว่า ห้าม!... พากันเถลไถล  ถาม จริง ๆ นะ คราวที่ท่านทั้งสองไปทัวร์ยุโรปกันครั้งก่อนน่ะ ตะวันมัวแต่แอบไปวิ่งเล่นหรือมัวแต่ไปแอบถอนต้นไม้แถวนั่นเล่นเพลินอยู่ใช่ไหม? หึ! ถึงไม่มีเวลาเอาใจพวกท่าน เพราะมาถึงตอนนี้พวกท่านก็ยังไม่หาย 'เห่อ' กับการกลับมาบ้านของตะวันซ้าก... กะที”


เขาถามทั้ง ๆ ที่รับรู้ถึงความเป็นไปภายในครอบครัวเธอดี และย่อมได้รับรู้ถึงความรักความห่วงใยในตัวบุตรสาวคนเดียวของนักธุรกิจใหญ่เจ้าของธุรกิอสังหาริมทรัพย์ได้เป็นอย่างดีเช่นกัน 


เช่นเดียวกับหญิงสาวเอง ที่ก็รับรู้ความเคลื่อนไหวของครอบครัว อีกฝ่ายราวครอบครัวเดียวกันด้วย เพราะครอบครัวของทั้งสองนั้นได้คบหา ไปมาสู่เป็นคู่ทำธุรกิจกันอยู่บ่อย ๆ และก็เป็นเช่นนั้นมาก่อน ... ก่อนที่พวกเธอกับเขาจะเกิดเสียด้วยช้ำ ... ดังนั้น เมื่อยามที่พวกเธอทั้งสองเริ่มเติบโต จึงมีอยู่หลายครั้งหลายครา ที่ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายจะแอบหวังอยู่ลึก ๆ แต่ในท้ายสุดก็ต้อง 'ยอมรับ' ในสิ่งที่ไม่อาจจะเป็นไปได้อย่างเสียดายที่สุด


ผู้กลับมาจากแดนไกลไม่ได้ตอบอะไรอีก เพียงแต่ยิ้มรับ ..ก่อนจะแตะแขนเดินตามร่างสูงขาวสะโอดสะอง..
สำหรับใครที่มองผ่านตามายังคนทั้งคู่ ส่วนใหญ่ก็มักคิดเช่นเดียวกันเสมอว่า 'กิ่งทองใบหยก' นะนี่ .. คู่นี้


“แก้มนุ่ม เธอเสียไป...เกือบจะสองปีแล้ว...”  


จู่ ๆ กวินก็เอ่ยโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แบบที่เจ้าตัวแทบจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดเสียในทันทีที่พูขดจบ เพราะไม่เข้าใจตัวเองเอาเสียจริง ๆ ว่า อะไรกันนะ!! ที่มาดลใจให้เขาพูดมันออกมาทำบ้าอะไร!!... รีบปรายตาไปมอง ก็พบเพียงสายตานิ่งตรงของคนที่นั่งข้าง ๆ ที่ยังคงทอดสายตามองออกไปภายนอกรถ มองเผิน ๆ ก็เหมือนคนที่กำลังเฝ้ามองดูสิ่งที่แปลกตา ...ตามประสาผู้ที่ทิ้งบ้านไปนานปี


"น่าสงสารเธอน่ะ อายุยังน้อยอยู่เลย..." 


ไม่มีร่องรอยใด ๆ ให้กวินจับความรู้สึกได้หรอก ... แต่เขาก็ยังอยากกัดลิ้นตัวเองอยู่ดี ... ดังนั้น ความเงียบชวนอึดอัดจึงเกิดกับเขาเอง ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวก็อยากจะพยายามหาเรื่องอื่นคุยอยู่อย่างเร่งด่วน

“เมืองไทยเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะนี่”


ถ้อยคำที่ตอบกลับมานิ่งใส ... ไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกใดอีกเช่นเคย ราวกับรับรู้ความอึดอัดใจของเพื่อนได้ดีเช่นกัน


"ฮือ ... แต่ที่ไม่เปลี่ยนก็คือ ... ฝนตก น้ำท่วม รถติด อ้อ...แล้วก็ อากาศร๊อน...ร้อน ที่สุดในฤดูหนาว" เขาเสริมความจริง

"อย่างไรเสีย... ร้อนก็ดีกว่าหนาว เพราะยังสามารถไปไหนต่อ ไหนได้ เมืองนอกน่ะ ...ถ้าหิมะตกหนักมาก ๆ จะไม่สามารถออกไปไหนได้เลย เพราะถ้าหิมะท่วมสูงมาก ๆ ก็ต้องรอโกยหิมะออกก่อนอย่างเดียวแหละ... เราคงต้องยอมรับนะ ...ที่สภาพอากาศเค้ารุนแรงขึ้นน่ะ... ก็เพราะพวกเราเองนั่นแหละ" ดูท่าทางคนพูดจะเริ่มปลง ๆ

"...ปล่อยไปเถอะนะ ปล่อยไป .. อะไรที่อยากอยากจะเกิด .. ก็คงต้องให้มันเกิดเถิดไปอนาคต..มันไม่ใช่สิงที่เราจะมองเห็นมันได้ซะเมื่อไรอย่างนั้นมันก็คงต้องปล่อยให้เกิดเถิดไป..." เขาร้องเป็นทำนอง 'Bossa' ให้ฟังซะเลยก่อนจะถอนหายใจยาว 


"มนุษย์เราเดี๋ยวนี้น่าสงสารน่ะ ..วิ่งวนกันไป..ไหล..ตามกันไป...ราวกับสายน้ำเชี่ยวแห่งกระแสธารนิยมกันหมดแล้ว ...มนุษย์... กลัวตกยุคตกสมัย ...ทำอะไรก็แค่...ตามกระแส ...พริบตาเดียว เดี๋ยวก็มีกระแสใหม่เข้ามา ดูเถอะ .. ก่อนหน้านั่น! ร้อนตัวโฮละเลกันแทบจะเป็น จะตายเรื่องโลกร้อน .. มาวันนี้หรือ" คนพูดราวทำเสียง 'ฮึ' อยู่ในลำคอ "...กลับวิ่งแล่นไล่ตามเรื่องกิน ...เรื่องเที่ยว... เรื่องดาราเตียงหักกันให้ สนุกสนานลั่นโซเชียลกันไป... ส่วนเรื่องเก่า เรื่องเดิมน่ะหรือ? ..เก๊าะ.. ...ไม่รู้สินะ!... ถึงไหนแล้วอ่ะ?... อะไรนะ? เฮ้ย! ..เด๋วดิ!!.. อย่าเพิ่งกิน!! ขอ up รูปลงเฟสแพ็บ...นะฮ๊าฟฟฟ"

ประโยคสุดท้ายเธอมองเห็นภาพ .. เชฟชาวฝรั่งเศสพร้อมผ้ากันเปื้อนที่ออกมายืนส่ายหัวด๊อกแด๊กขัดใจ ..ใน 'มโน' ความคิดได้แทบจะ ในทันที


'อาหารบางอย่าง..มันต้องกินทันทีที่เสริฟ!.. ไม่งั้นรสชาติจะเพี้ยนไป ถึงแม้จะเพียงเล็กน้อยคน..ลิ้นไม่ถึง ย่อมไม่มีวันสังเกตได้ แต่ความตั้งใจของคนที่บรรจงทำมันล่ะ? คุณภาพของวัตถุดิบที่ตั้งใจและอุตส่าห์สรรหาเลือกเฟ้นมาล่ะ? ผมกำลังทำอาหารที่อร่อย ที่สุด... ดีที่สุด... ให้พวกคุณกินอยู่นะ!!'

"อ้อ!... ต้องรวมถึงคำศัพท์ใหม่ ๆ เช่น 'แถ แชร์ ไลค์ ... มโน' ด้วยนะ! ที่ตะวันต้องตามให้ทันน่ะ ไม่งั้น...ได้กลายเป็น 'มนุษย์ป้า' ไป โดยไม่รู้ตัว ...อิอิ" กวินเริ่มรวบลัด.. เปิดคอร์สติวเข้มให้เพื่อนรักกันละ!

"ทันสิ!...ทำไมจะไม่ทันล่ะ? ไม่รู้หรอกหรือว่าเราก็เปิดเน๊ตเป็น แฟร่ะบุ๊คหรือ..เฟคบุ๊ค..เราก็มี สไก๋กับอากู๋เราก็จิกขึ้นมาใช้บ่อย ๆ !" ร้อยตะวันตอบขำ ๆ ...แกล้งอำเพื่อนกลับไป


"อ้าว!... เห็นหวงตัวเป็นสาวโบราณ ... เราก็เลยนึกว่าจะไม่สนใจความเป็นไปของโลกแล้วซะอีก"


กวิน..แถ..กระปอดกระแปด

"อาจเป็นเพราะ ..โลกเราหมุนไวขึ้น..เหวี่ยงแรงขึ้นสินะ.. ที่ทำให้โลกมันร้อน..เราก็เลยต้องร้อน~ต้องเหวี่ยง~ต้องไว..ไปตามโลก ...ใคร ที่มัวงุ่มง่ามหมุนตามไม่ทัน ... เดี๋ยวก็ได้ 'ตกโลกไปคอหักตาย' กันพอดี น่ะซิ!"

ถ้อยคำที่พูด ... คนฟังย่อมรู้ เพราะทิ้งรอยประชดไว้ชัด

ร้อยตะวันคลี่ยิ้มแบบปลง ๆ โลกใบนี้ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ฝุ่นผง... เล็กจิ๋วยิ่ง... สำหรับจักรวาล หากแต่มันก็ยังดูใหญ่แสนใหญ่ยิ่งจนมันเกินกว่ากำลังของมนุษย์ตัวเล็ก ๆ เพียงไม่กี่หยิบมือ จะลงมือหรือร้องขอความเห็นใจให้กับโลกใบนี้บ้างแม้ ...สักนิดเดียว...


กิน.....  กาม..... เกียรติ....นี่ล่ะมั้ง!....คือเรื่องสำคัญ?

“เราว่าจะกลับมาเปิดบริษัทฯ รับออกแบบและตกแต่งสวน กวินจะให้เราลงหุ้นร่วมกันกับบริษัทออกแบบตกแต่งภายในด้วยหรือเปล่า?”


เธอถอนใจเบา... ก่อนวกไปเปลี่ยนเรื่องคุย

“ก็ทำไมจะไม่ล่ะ ... นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่เราสองคนตกลงใจกันไว้ก่อนตะวันจะติดปีกบินปร๋อ ... ไปเรียนไกลถึงฝรั่งเศสหรอกหรือ?”

เขาแอบลอบถอนหายใจบ้าง


บอกตนเองไม่ถูกว่าควรโล่งใจกับน้ำเสียงเรียบ ๆ ที่ทำราวไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่เขาเอ่ยก่อนหน้าได้หรือไม่ ...หรือ...ควรหนักใจดี? เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดออกไป จะเป็นไปไม่ได้ เลย ...ที่จะไม่ไปกระทบใจคนที่ได้ยิน
... และมันคงจะดีกว่าหากเขาจะไม่พูดถึงอีกเลย...ตลอดชีวิต...

ความเป็นเพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่เล็กจนโต มีหรือที่เขาจะไม่รู้ ดีว่าภายใต้ท่าทีที่ไม่อาทรร้อนใจ หรือดูเรียบเรื่อยเฉยเมยกับสิ่งรอบข้าง... มีบ่อยครั้งไป ... ที่เจ้าตัวพยายามจะไม่แสดงความอ่อนแอให้คนรอบข้างได้รับรู้เลย ซึ่งมันคงเป็นความหยิ่งทะนง อันเป็นนิสัยแอบแฝงของร้อยตะวันนั่นเอง

และแม้แต่เขาเอง.ก็แทบไม่เคยคิดด้วยช้ำว่า ผู้ที่เพียบพร้อมแทบ ทุกอย่างมาตั้งแต่เกิดเช่นร้อยตะวันจะมีวันผิดหวังในสิ่งใด ..จนกระทั่ง วันหนึ่ง.. ซึ่งเขาไม่อาจตอบได้ไม่เต็มปากหรอกว่ามันเป็นเรื่องที่จะลืมกันอย่าง...ง่ายดาย...เช่นที่หญิงสาวแสดง... หากแต่ลึกลงไปในใจเขา ผู้เป็นเพื่อน ...ย่อมรู้ดี!

ร้อยตะวันน่ะหรือ?


...เห็นบอบบาง...อ่อนแอ...จนบางคราวดูเหมือนราวคนอ่อนไหวอ่อนไหว


แต่หัวใจของเธอมั่นคงยิ่งกว่า...ที่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัวเองเสียด้วยซ้ำ!

❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀  


ไหน!!! ใครอยากอ่านนิยายในชุดไร่รักภูผาคอยตะวัน 


กดตามรูปภาพที่ Coment ใต้ล่างไปได้เลยจร้าาาาาาาาาา


รีบ ๆ ไปโหลดตัวอย่างนิยายในรูปแบบ eBook เกร๋ ๆ สวย ๆ ของไรต้ามาอ่านก่อนได้เลยนะคะ #เด๋วฝนตกไรต้าเก็บแผงหนีไม่รู้ด้วย


 


© All Rights Reserved
ด้วยรักWriter : GypzyGirl 


start post : 01/04/2015 (Wattpad)


repost : 10/02/2016 (Zheza)

Posted : เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2016
บอกต่อเพื่อน
Url / Link : copy
Embed Code : copy
 2 ความเห็น!
แนะนำเลยครัช ... ใครยังไม่รู้จัก..นิยายในชุด ไร่รักภูผาคอยตะวัน ...

❀ ภูผาคอยตะวัน (My Sunshine) ❀ นิยายรักหวานละมุนละไมไม่มีน้ำตาเพราะไรต้าแพ้ เรื่องนี้ออกเป็น eBook แล้วนะคะ ไม่ต้องรอนาน อยากอ่านไปโหลดได้เลยที่



❀ #อิงจันทร์ไว้โอบใจ ❀ *NC20+*
แต่งจบจนทันส่งท้ายปีเก่า...ต้อนรับปีใหม่แล้วล่ะค่ะ ^^
ไปโหลดกะพี่เมพ Mebmaket ได้แล้วนะ ^0^ ไรต้าลงไว้เพียงที่เดียว ถ้าเห็นที่อื่นของปลอมแน่นอนค่ะ ทั้งเรื่องมี 27 ตอน 324 หน้ารวมปกค่ะ



❀ #สายลมแห่งรักพัดมา ❀
คุณซันของไรต้า เท่ ๆ ดุ ๆ ใจร้อนและปากร้าย แบบเน้!! ใครบ้างยังไม่ได้อ่าน?!!
อ่ะ!... ใครตามหาคุณซันให้วิ่งตามลิง (link) ตัวนี้ไปเลยค่ะ



หรือ ❀ #คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง ❀ *NC20+*
ที่ดัดแปลงปรับบทจากนิยายรักหวานละมุนมาเพิ่มดีกรีความร้อนแรง โชว์ความเป็น Dom&Sub (นายตัวร้าย vs ทาสตัวน้อย) กันแบบเต็ม ๆ ก็อย่าช้าค่ะ ^^ ตาม link กันไปได้เลยนะคะ



หรือจะติตามนิยาย ของไรต้า "สก๊อยหอยทาก หรือ GypzyGirl ได้ที่ :-

https://www.mebmarket.com/index.php?action=Publisher&id=839172&name=GypzyGirl

และที่ :-
http://www.theonebook.com/index.php?action=BookSearchResults&type=author&search=GypzyGirl&exact_keyword=1

รีบ ๆ ไปโหลดตัวอย่างนิยายในรูปแบบ eBook เกร๋ ๆ สวย ๆ ของไรต้ามาอ่านก่อนได้เลยนะคะ #เด๋วฝนตกไรต้าเก็บแผงหนีไม่รู้ด้วย

ขอบคุณค่ะ ^^
#GypzyGirl
เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2016
ในที่นี้ จะขอนิตัวอย่างนิยายมาให้ได้อ่านกันอยูที่ 40% -50% นะคะ
เพราะนิยายเหล่านี้ตั้งใจแต่งไว้ให้ไปโหลดอ่านเต็มเล่มในรูปแบบ eBook คะ


แนะนำนิยายรักโรแมนติกภายใต้นามปากกา...สก๊อยหอยทาก (GypzyGirl) ค่ะ

❀ ภูผาคอยตะวัน (My Sunshine) ❀ นิยายรักหวานละมุนละไม



❀ #อิงจันทร์ไว้โอบใจ ❀ *NC20+*



❀ #สายลมแห่งรักพัดมา ❀ คุณซันของไรต้า เท่ ๆ ดุ ๆ ใจร้อนและปากร้าย แบบเน้!!



หรือ ❀ #คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง ❀ *NC20+*
โชว์ดีกรีความเป็น Dom&Sub (นายตัวร้าย vs ทาสตัวน้อย) กันแบบเต็ม ๆ ค่ะ
(ปล : ปรับบทมาจดาเรื่อง ❀ สายลมแห่งรักพัดมา ❀ ค่ะ)




❀ น้องน้อยที่รัก ❀ นิยายรักหวานอบอุ่นละมุนละไม

เมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2016