LEVEL 9 l EXP 1,421
นิยายเรื่อง "รักลุ้นๆ ล้นๆ ของสาวๆ Seven Day" ตอนที่ 5 PAST2

ตอนที่ 5 >>> University ทำไมถึงวุ่นวายมากมายขนาดนี้เนี้ย PAST2


เวลา 13.30 น.


@Kamikaze Music Dome (อาคารกิจกรรมดนตรี)


ป๊อปปี้ said


                ไอ้เบมันไปทำอะไรมาว่ะ ถึงไม่สบายแบบนี้ ปกติมันโคตรแข็งแรงเลยนี่หว่า แต่มันคงดีใจอ่ะนะ ที่คนดูแลมันคือขนมจีน ถ้าเป็นใครสักคนในกลุ่มไปดูแลมัน มันคงรีบลุกมาเตะกระเด็นแล้วล่ะ


พายุ : ไอ้คุณป๊อปครับ ยิ้มอะไรครับ


มาริโอ้ : นั้นดิ หรือแกคิดจะทำอะไรไม่ดีอยู่ อย่านะเว้ย


ป๊อปปี้ : ไอ้โอ้ เลอะเทอะล่ะ


โทโมะ : แล้วมีไรว่ะ รีบเล่ามาเลย


เคนตะ : แกกำลังคิดเรื่องไอ้เบกับขนมจีนใช่ไหม


ป๊อปปี้ : เห้ย แกรู้ได้ไงว่ะ


เคนตะ : แกลืมไปแล้วรึไงว่า ฉันเป็นใคร


เขื่อน : เออ ไอ้ฉลาด แกกำลังคิดว่าไอ้เบแกล้งป่วยเพื่อจะได้จู๋จี๋กับขนมจีนรึไง


ทุกคน (ยกเว้นเขื่อน) : ไอ้เพ้อเจ้อเอ้ย


ป๊อปปี้ : เออๆ ปล่อยไอ้เบมันเหอะ ตอนนี้พวกแกมาอยู่กับปัจจุบันกันไหม ในเมื่อไอ้เบมีโอกาสใกล้ชิดขนมจีนขนาดนั้น ฉันก็ควรมีโอกาสบ้าง


มาริโอ้ : อะไรของแกอีกว่ะ


ป๊อปปี้ : นู้นไง คู่ใครคู่มัน สร้างโอกาสกันเอาเองนะเว้ย ไปล่ะ


เขื่อน : ป๊อป รอเขื่อนด้วยยยยย


พายุ : ไอ้เขื่อนแบ๊วไปล่ะ


ฟาง said


                เฮ้อ! ถ้าจีนพูดดีๆ กับจงเบได้ก็ดีสินะ จะได้เลิกแขวะเรากับป๊อปปี้สักที (ฟาง คิดไรอยู่อ่ะ : writer/ ป่าวน๊า : ฟาง)


ป๊อปปี้ : ฟาง!


ฟาง : อุ้ย! ป๊อปตกใจหมดเลย มีอะไรหรอ


ป๊อปปี้ : ป่าวหรอก เห็นฟางซ้อมเต้นอยู่คนเดียวเลยอยากซ้อมด้วยนะ


ฟาง : ได้สิ ป๊อปชอบเต้นหรอ


ป๊อปปี้ : ก็ชอบนะ แต่เต้นไม่เก่งนะ ต้องซ้อมบ่อยๆ นี่ก็ให้พายุช่วยซ้อมให้บ้าง


ฟาง : งั้นมาซ้อมด้วยกันก็ได้


ป๊อปปี้ : ครับ


พายุ said


                ไอ้คุณป๊อปเร็วจริงๆ นี่กะจะจีบฟางให้ติดภายในอาทิตย์นี้เลยซะมั้งเนี้ย 555 แต่ดูท่าแล้วก็คงจะทุกคนล่ะมั้ง ที่พยายามจะจีบสาวให้ติด แล้วแกว่ะ ไอ้พายุ แกไม่จีบหวายรึไง ตอบได้เลยว่า จีบ แต่จะจีบไงดีล่ะ เข้าไปชมว่าสวยเหมือนตอนจีบยัยพิ้งค์หรอ ไม่เอาเก่าล่ะ แต่หวายดูทันสมัยที่สุดในกลุ่มเพื่อนเลยนิ เออ งั้นเข้าไปคุยเรื่องเทคโนโลยีใหม่ๆ สิ โป๊ะเช้ะ !


พายุ : หวาย ทำอะไรอยู่หรอ


หวาย : แต่งรูปนะ ลงกราฟิกโปสเตอร์


พายุ : โปสเตอร์อะไรหรอ


หวาย : โปสเตอร์โฆษณาโรงแรมให้พ่อนะ


พายุ : โห่ๆๆๆ หวายทำเองเลยหรอ เก่งอ่ะ


หวาย : ไม่เก่งหรอก อาศัยฝึกทำบ่อยๆ นะ


พายุ : อืม คงเหมือนที่เราฝึกเต้นบ่อยๆ จนทำให้เต้นเก่ง


หวาย : พายุชอบเต้นด้วยหรอ


พายุ : อืม


หวาย : งั้นไปเต้นเป็นเพื่อนหน่อย เราจะเต้นเข้าคู่มานานแล้ว แต่หาคู่เต้นไม่ได้เลย


พายุ : ได้สิ งั้นเริ่มเลยไหม


หวาย : อืม


                เจ๋งสุดๆ ไปเลยเว้ย ไม่นึกว่าจะได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก กับคนที่ตัวเองชอบแบบนี้เลย หวายยยย เธอใช่ที่สุดสำหรับเราแล้ว 555


เคนตะ said


                โอ้ย! พ่อนะพ่อ ทำไมต้องส่งผมไปประชุมแทนด้วย ผมเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยนะครับ ใครจะเชื่อผม จริงๆ เลย แล้วตัวเองก็ไปฮันนีมูนกับแม่ ตัวเองมีความสุขแต่ลูกมีความทุกข์นะครับ


โทโมะ : ไอ้เคน เป็นไรว่ะ หน้าเป็นตูดล่ะ


เคนตะ : เออ ยอมรับเว้ย คนกำลังเครียด อย่ามาหาเรื่องให้ฉันเครียดเพิ่ม


โทโมะ : เออๆๆๆ แค่จะถามแกว่า แกต้องไปประชุม เรื่อง ไม้ปลูก หรือป่าว


เคนตะ : ไป ทำไมว่ะ


โทโมะ : วันประชุมไปรับฉันด้วยแล้วกัน


เคนตะ : ไม่


โทโมะ : ต้องโว้ย


มิน : เสียงดังเกินไปแล้วนะ ไม่มีมารยาท


แก้ว : 555 สมน้ำหน้า


มิน : แก้ว มินกำลังเครียด อย่ามากวนประสาทกัน


แก้ว : ขอโทษค่ะ


โทโมะ : เห้ยๆๆๆ โลกจะแตก ยัยทอมพูดค่ะ


แก้ว : ไอ้โคโดโมะ


เคนตะ/มิน : หยุด คนกำลังเครียด


แก้ว/โทโมะ : หยุดก็ได้ ก็เครียดเหมือนกันแหละ


เคนตะ : แกจะเครียดอะไรห่ะ ไอ้โมะ     


โทโมะ : ก็เรื่องเดียวกับแกนะแหละ


เคนตะ : แกเนี้ยนะ ต้องไปงานประชุมนี้ แล้วมินกับแก้วเครียดอะไร


มิน : ฉันต้องไปประชุมเรื่อง ไม้ปลูก กำลังเครียดเรื่องข้อมูลที่ต้องเตรียมนะ


แก้ว : ฉันก็ต้องไป


มิน : แกจะไปทำไมห่ะ ยัยแก้ว


แก้ว : พ่อให้ไป


เคนตะ : สรุปว่า เรา 4 คนต้องไปงานประชุมเดียวกันหรอ


มิน : คงงั้นแหละ งั้นเรามาช่วยกันหาข้อมูลเถอะ


เคนตะ : ฉันเห็นด้วย


โทโมะ/แก้ว : ฉันไม่เห็นด้วย


มิน/เคนตะ : เพราะอะไร


แก้ว : ฉันไม่ได้รักป่ารักต้นไม้แบบแกนะยัยมิน ฉันไปเพราะพ่อให้ไปดูว่าไม้ปลูกสามารถนำมาใช้ในโครงสร้างบ้าน อาคารที่ต้องสร้างได้หรือป่าวแค่นั้น


โทโมะ : ใช่แล้ว ของฉันก็เหตุผลเดียวกับยัยทอม เพราะงั้นเชิญแกกับมิน discussion กันสองคนเถอะ บาย


แก้ว : บาย ฉันขอตัวไปเล่นเกมดีกว่า


โทโมะ : เห้ย ยัยทอมไปด้วยดิ


                ดีเหมือนกันที่ไอ้โมะกับแก้วพากันไปเล่นเกม เราจะได้นั่งคุยกันมินแค่สองคน ได้งานแถมมีโอกาสได้ใกล้ชิดมิน ด้วย ดีจัง


มิล่า said


สบายใจจัง ได้นั่งฟังเพลงเบาๆ ไปพร้อมกับวาดรูปแบบนี้ ฮึมๆๆๆๆๆๆๆ อุ้ย! ทำไมวาดไปวาดมาถึงได้คล้ายโอ้แบบนี้ล่ะ (คิดถึงโอ้มากไปป่าว มิล่า : writer / บ้า ไม่ใช่ซะหน่อย : มิล่า)


เฟย์ : แน่ะๆๆๆ มิล่า วาดภาพโอ้หรอ


มิล่า : ป่าววววววว


เฟย์ : โอ้ๆๆ มาดูอะไรนี่สิ


มิล่า : ยัยเฟย์


มาริโอ้ : อะไรหรอเฟย์


เฟย์ : ก็ดูรูปที่มิล่าวาดสิ เหมือนเนอะ


เขื่อน : ไหนๆๆๆ อยากเห็นบ้าง ไอ้โอ้รูปแกหรอ แกให้มิล่าวาดให้หรอ       


มาริโอ้ : ไม่ใช่ฉันหรอก แค่คนหน้าคล้ายมั้ง


                ชิ ฉันวาดนายนะแหละ ไอ้บ้าโอ้


มิล่า : ไม่ได้วาดใครทั้งนั้นแหละ แค่จินตนาการ


เฟย์ : อืม จินตนาการแกนี่คงมีโอ้อยู่เยอะ เนอะเขื่อน


เขื่อน : ใช่ครับ คิดเหมือนเฟย์เลย จินตนาการไอ้โอ้เองก็คงมีแต่มิล่าเหมือนกัน เห็นมีรูปคนหน้าคล้ายมิล่าเต็มห้องเลย


มาริโอ้ : ไอ้เขื่อน


เขื่อน : โอ๊ะ สงสัยจะพูดอะไรผิด เฟย์ครับ เราไปหาอะไรกินกันไหม


เฟย์ : ไปสิ


มาริโอ้ said


                ไอ้เขื่อนนะ ไอ้เขื่อน พูดแบบนี้แล้วฉันจะทำหน้ายังไงเนี้ย มิล่าจะว่าไงบ้างเนี้ย


มาริโอ้ : มิล่างั้นเรานั่งด้วยนะ


มิล่า : อืม นั่งสิ แล้วโอ้ว่ารูปนี้เป็นไงบ้าง


มาริโอ้ : น่ารัก...เอ้ย! ก็หล่อดีนะไอ้คนเนี้ย


                ต้องบอกว่าหล่อสิ ก็มันคือเราชัดๆ


มิล่า : อืม


มาริโอ้ : มิล่า เราขอวาดรูปเธอได้ไหม


มิล่า : ได้สิ วาดสวยๆ ล่ะ


มาริโอ้ : ครับ


เขื่อน said


                โอ้ยๆๆ ตื่นเต้น เดินมาตั้งนานล่ะ แต่ไม่รู้จะพาเฟย์ไปกินอะไรดีเลย ร้านก็ไม่ค่อยจะน่านั่งเท่าไร เอ๊ะ ร้านนั้น โดนใจฟุดๆ สีขาว ตัดด้วยแดง เก๋ว่ะ


เขื่อน : เฟย์ ไปนั่งร้านนั้นไหม น่ารักดี


เฟย์ : อุ้ย! ไปๆ ร้านสีขาวแดงด้วย ชอบอ่ะ


...


เวลา 17.30 น.


จงเบ said


                เฮ้อ ไม่น่าเลยเรา แอบดูยัยซุ่มซ่ามจนไม่สบายเลย เมื่อวานอากาศก็เย็นจริงๆ เลย แต่ก็ดีนะที่ไม่สบาย ยัยซุ่มซ่ามมาคอยดูแลเราด้วย ดีใจจริงๆ ที่ยัยนี่ยังเป็นห่วงเราบ้าง อ่ะ ยัยซุ่มซ่ามหลับนิ น่ารักจริงๆ เลยยัยนี่นิ นึกถึงตอนนั้นแล้วก็อดขำไม่ได้นะ


[ ตุบ ตุบ


??? : โอ้ย!


จงเบ : เป็นอะไรหรือป่าวครับ


??? : ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ


                น่ารักจัง มาสอบสัมภาษณ์เหมือนกันหรอ คณะเดียวกับเราสินะ ถึงเข้าสอบห้องนี้ อ่ะ ทำอะไรตกไว้ล่ะเนี้ย รูปหรอ เขียนอะไรไว้หลังรูปล่ะเนี้ย “ขนมจีนรักแม่นะค่ะ” ชื่อขนมจีนงั้นหรอ ชื่อน่ารักจริงๆ เลย


อาจารย์ : เชิญนายจงเบ    ปาร์ค เข้าสัมภาษณ์ได้แล้วค่ะ


                ถึงตาเราแล้วหรอเนี้ย ตื่นเต้นจังเว้ย


โป๊ก ตุบ                                                                                     


ขนมจีน : โอ้ย ไอ้เสาบ้า มาตั้งทำไมตรงนี้เนี้ย ฮึ้ย


                ขนมจีน ซุ่มซ่ามจริงๆ เลยน๊า ^^]


ขนมจีน : อืม


                อ้าวตื่นแล้วหรอเนี้ย กำลังมองเพลินๆ เลยเชียว


จงเบ : ตื่นแล้วหรอ ขนมจีน


ขนมจีน : อืม แล้วนายตื่นนานแล้วหรอ กี่โมงแล้วเนี้ย


จงเบ : ตื่นสักพักแล้ว ตอนนี้ 5 โมง 40 แล้ว


ขนมจีน : ฮ่ะ 5 โมง 40 อีกแล้วหรอเนี้ย ไปเร็วเก็บของ แล้วก็วิ่งไปเลยเร็วๆ


จงเบ : วิ่งไปไหน


ขนมจีน : หอประชุมใหญ่ เร็วๆดิ นายนี่ ชักช้าอยู่ได้ โอ้ยๆๆๆ


จงเบ : ขนมจีน ระวัง... เดินระวังหน่อยสิ เดี๋ยวก็ล้ม เดี๋ยวก็ชนนู้น ชนนี่ ซุ่มซ่ามจริงนะ


ขนมจีน : อืม รู้แล้ว นายก็ปล่อยเอวฉันได้แล้ว จะได้ไปกันสักที เดี๋ยวไม่ทัน


จงเบ : อ่ะ อืม ^///^ เราถือของให้นะ


ขนมจีน : อืม รีบไปเหอะ >///<



 


รออ่าน PAST3 ต่อได้เลยจ้า

Posted : เมื่อ 3 พฤศจิกายน 2013
บอกต่อเพื่อน
Url / Link : copy
Embed Code : copy
 ยังไม่มี ความเห็น!