LEVEL 16 l EXP 4,835
Don't forget รักเธอไม่เคยลืม ตอนที่ 9 {ตัวฉันมีค่าถึงสองแสน!}

Welcome to...


Don't forget รักเธอไม่เคยลืม ตอนที่ 9


-.- ตัวฉันมีค่าถึงสองแสน -.-


       “โกหกทางปากได้แต่โกหกทางสายตาไม่ได้หรอกนะ น้อยใจที่ฉันไม่สนใจเธองั้นสิ”


       “O_O”


       ฉันอึ้งทันที ไอ้หมอนี่มันรู้ความรู้สึกฉันเพียงแค่มองตาเนี่ยนะ จะเก่งเกินหน้าเกินตามากไปแล้วนายเปลี่ยนอาชีพไปเป็นหมอดูดีกว่ามั้งเนี่ยหรือไม่ก็ไปเป็นอับดุลอยู่หน้ารีสอร์ทคอยเรียกลูกค้าให้ฉันด้วย


       “รู้แล้วถามทำไม”


       “จริงจังไปได้ ฉันก็แค่อยากจะแกล้งเธอเล่นเท่านั้นแหละ”


       “ก็เพราะฉันจริงจังไงฉันถึงงอนนาย”


       “อ้าว เดี๋ยวสินิตติ้ง”


       ฉันเดินเชิดหน้าออกมาจากห้องแต่พอเดินมาถึงหัวบันไดฉันก็ต้องหยุดฝีเท้าลงเพราะเจอยัยพนักงานจอยกำลังยืนจ้องหน้าฉันอยู่หัวบันไดข้างล่าง พอฉันหยุดก็ทำให้โซเฟียที่เดินตามมารวบตัวฉันไว้ได้จากด้านหลังโดยที่ไม่รู้เลยว่าได้มีบุคคลที่สามโผล่เข้ามา


       “หือ? เธอมาทำอะไรน่ะจอย”


       โซเฟียที่เหมือนจะเพิ่งเห็นยัยนั่นยืนอยู่ถามขึ้นและเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่ของฉัน หัวนายมันหนักมากจนคอไม่สามารถรับน้ำหนักได้เลยหรือไงถึงต้องเอามาวางไว้บนไหล่ฉันเนี่ยเดี๋ยวฉันคิดค่าวางนะเฟ้ย


       “คุณโซเฟียไม่สบายอยู่นะคะ ลุกออกมาจากเตียงได้ยังไง”


       ยัยนั่นจีบปากจีบคอพูดกับโซเฟียแต่สายตาก็มองฉันอย่างไม่กะพริบ หึ อิจฉาฉันล่ะสิท่าที่ฉันโดนโซเฟียกอดน่ะ เฮ้ย...เดี๋ยวก่อนนะ กะ...กอดงั้นหรอ???


       พอคิดได้อย่างนั้นฉันก็รีบมองลงไปที่เอวของตัวเอง เฮือก!!! หนวดปลาหมึกยักษ์สองหนวดกำลังพันรอบเอวฉันอยู่! หมอนี่กำลังกอดฉันอยู่งั้นหรอ O_O? นี่ถ้าฉันไม่ก้มลงไปดูฉันก็ไม่รู้นะเนี่ยว่าร่างของฉันอยู่แนบชิดติดอยู่กับร่างของหมอนี่น่ะ ทำไมความรู้สึกฉันถึงได้ช้าเยี่ยงเต่าคลานแบบนี้ล่ะพ่ะย่ะค่ะ T^T?


       “ฉันสบายดีแล้ว”
       “คุณแน่ใจหรอคะ”


       “หึๆ ถ้าฉันยังไม่หายดีเมื่อเช้าฉันก็คงจะวิ่งไล่นิตติ้งและอุ้มยัยนี่จากชายหาดมาถึงบ้านไม่ได้หรอก”


       ยัยนั่นชะงักไปที่ได้ยินประโยคข้างต้น โธ่เอ๊ย ถ้าพี่นิกไม่จับฉันไว้นะนายก็ไม่มีทางจับฉันได้ง่ายๆ แบบนี้หรอกย่ะ


       “แล้วถ้าคุณโซเฟียหายดีแล้วทำไมถึงไม่เข้าออฟฟิศล่ะคะ”


       “ก็กำลังจะไปแต่รอนิตติ้งอาบน้ำให้อยู่”


       “หะ...หา?”


       ฉันหันไปมองเขาอย่างงงๆ ฉันบอกตอนไหนว่าฉันจะอาบน้ำให้นายน่ะ


       “ทำไมต้องให้นังนี่อาบให้ด้วยล่ะคะ”


       “ความสุขของฉัน ไปเร็วนิตติ้งเธอสัญญากับฉันไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไม่ใช่หรือไงว่าเช้ามาจะอาบน้ำให้ฉันน่ะ”


       “อะไรของนายเนี่ย”


       ฉันงงได้แค่นั้นโซเฟียก็ลากฉันกลับเข้ามาในห้อง ฉันไปสัญญากับหมอนั่นไว้ตอนไหนฟระทำไมฉันถึงจำไม่ได้จะว่าในฝันก็ไม่ใช่นะเพราะเมื่อคืนฉันไม่ได้ฝัน - - แต่ฉันขอแฉหน่อยนะว่าตอนที่หมอนี่วิ่งไล่ฉันไปที่ชายหาดน่ะเขายังใส่ชุดนอนอยู่เลยแถมเป็นชุดนอนลายอุนตร้าแมนซะด้วยนะ ให้ตายสิหมอนี่มันวิ่งออกไปแบบนั้นไม่อายบ้างหรือไงก็ไม่รู้ คิดว่าหล่อแล้วทำอะไรก็ดูดีไปหมดทุกอย่างงั้นสิ - -*


       “นี่! ฉันไปสัญญากับนายตอนไหนไม่ทราบยะว่าฉันจะอาบน้ำให้นายน่ะ”


       “ไม่มีสักตอน”


       “อือ...แล้วนายพูดออกไปแบบนั้นได้ยังไงกัน”


       ฉันกอดอกมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง นี่ถ้าใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์นะนายเจอบทบู๊จากฉันไปแล้วแต่พอดีว่ามันไม่ใช่ ฮ่าๆๆ เลยอดบู๊เลย - -


       “ก็ฉันอยากให้ยัยนั่นเจ็บช้ำน้ำใจเล่นไง หรือเธอว่าไม่ดี”


       “ดี ^O^”


       “หึๆ”


       “หัวเราะอะไร รีบเข้าไปอาบน้ำเลยฉันให้เวลาสิบนาที”


       “นี่เธอมาเป็นเจ้านายฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”


       “เมื่อไหร่ไม่รู้แต่ถ้านายไม่เข้าไปตอนนี้...” ฉันจะถีบนายเข้าไปเอง


       พอฉันเว้นช่วงไว้บวกกับสายตาพิฆาตเขาก็รีบเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ด้วยความคิดของฉันที่ว่าถ้าหมอนั่นมันอาบน้ำเสร็จเมื่อไหร่มันจะต้องเดินออกมาแต่งตัวนอกห้องน้ำแน่นอนเพราะเขาไม่ได้หยิบชุดเข้าไปฉันจึงเดินออกมาจากห้องก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมเจ้าของอิงทะเลรีสอร์ทถูกฆ่าตายหลังจากอาบน้ำเสร็จขณะใส่กางเกงใน เย้ย! ฉันคิดอะไรของฉันเนี่ย -*-


 


       “นี่ยัยนิตติ้ง”


       “หือ?”


       “มีคนกำลังมองแกอยู่”


       ขณะที่ฉันกำลังเอาข้าวใส่ปากยัยลิ้นจี่ที่นั่งอยู่ข้างฉันก็กระซิบมาเบาๆ ฉันจึงหันรอบทิศตอนแรกมองคนในโต๊ะก่อนก็ไม่มีใครมองแต่พอหันไปมองโต๊ะที่อยู่เยื้องจากโต๊ะฉันไปสองโต๊ะเท่านั้นล่ะสายตาของฉันก็ประสานเข้ากับกัสที่กำลังนั่งมองหน้าฉันอยู่ หึ ขอโทษนะถ้านายนั่งมองฉันอยู่คนเดียวเนี่ยฉันก็พอจะดีใจขึ้นมาเท่าตดมดแต่บังเอิญว่าข้างหน้านายน่ะยังมียัยชะนีที่วันนั้นนอนอยู่ในห้องกับนายนั่งอยู่ด้วยเนี่ยสิความดีใจเท่าตดมดของฉันเลยหายไปเลย


       “แกจะไม่ใจอ่อนให้เขาจริงๆ น่ะหรอ”


       “ก็แกดูดิ มันน่าใจอ่อนให้ไหมล่ะ”


       ฉันบุ้ยหน้าไปทางโต๊ะของเขาก่อนจะตักข้าวเข้าปากไปอีกคำ แกอย่ามาทำให้อาหารเช้าที่สุดแสนจะเลิศหรูของฉันต้องพังพินาศลงเพียงเพราะผู้ชายคนเดียวนะ


       “แต่แกกับเขาก็คบกันมาตั้งสองปีไม่ใช่หรอ”


       “ยัยลิ้นจี่ - -+++ ฉันว่าฉันเล่าวีรกรรมที่เขาทำให้ฉันเจ็บแสบไปอย่างกระจ่างแจ้งแล้วนะแกยังจะมายุให้ฉันกลับไปคบคนเลวๆ แบบนั้นอีกหรอ”


       ฉันวางช้อนหันไปมองหน้ายัยลิ้นจี่อย่างมีน้ำโหทำเอาคนในโต๊ะหยุดการกระทำทั้งหมดและหันมามองฉันกับลินจี่เป็นตาเดียว แกอย่าทำให้ฉันของขึ้นนะ


       “ค่ะๆ คุณเพื่อน ลิ้นจี่คนนี้ผิดไปแล้ว”


       “ถ้าขืนแกยังพูดยุยงให้ฉันกลับไปหาหมอนั่นอีก แกได้ตายเพราะไอ้นี่แน่!”


       “ย่ะ ฉันคบเพื่อนโหดๆ อย่างแกมาได้ยังไงเนี่ย”


       ฉันยิ้มอย่างพอใจและหดมือที่ถือซ้อมไปไว้ตรงหน้ายัยลิ้นจี่กลับมา เหมือนฉันจะโรคจิตนะที่คิดจะฆ่าคนด้วยซ่อมกินข้าวเนี่ย - -


       หลังจากกินข้าวเสร็จฉันก็ออกมาเดินเล่นที่ชายหาดแต่เดินได้ไม่ถึงสิบนาทีฉันก็ถูกโซเฟียลากเข้าไปในออฟฟิศเพื่อที่ฉันจะต้องไปช่วยเขาเคลียร์งานที่สูงเป็นภูเขาเพราะเมื่อวานหมอนี่ไม่สบายพี่นิกก็ไม่ว่างเลยไม่มีใครเข้ามาคอยดูแลมันจึงทำให้งานสุมเต็มโต๊ะเขาเลย งานเขาแท้ๆ แต่ทำไมฉันต้องมาเหนื่อยกับเขาด้วยเนี่ย -*-


       “นิตติ้ง”


       “หือ?”


       “เธอวิ่งลงไปถามพนักงานที่เคาน์เตอร์ให้หน่อยสิว่าเดือนที่แล้วกับเดือนนี้มีแขกเข้ามาพักกี่คน”


       “แล้วเขาไม่ได้บอกมาหรือไง”


       “ถ้าบอกฉันจะให้เธอลงไปถามให้หรอ เร็วๆ เลยฉันต้องการด่วน”


       ฉันมองโซเฟียที่กำลังนั่งเปิดแฟ้มไปเปิดแฟ้มมาอยู่ที่โต๊ะอย่างเคืองๆ ก่อนจะรีบเดินลงไปถามพนักงาน เซ็งจริงๆ เลยเขาให้ฉันวิ่งขึ้นวิ่งลงมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วได้นั่งพักไม่ถึงห้านาทีเขาก็ใช้ให้ฉันวิ่งลงมาอีกบางทีวิ่งไกลกว่านี้ด้วยซ้ำ น้ำหนักได้ลดแน่ฉัน -*-


       “เดือนที่แล้วสี่ร้องยี่สิบคน เดือนนี้ประมาณสามร้อยหนึ่งคน”


       “อือ ขอบคุณนะ”


       พอฉันบอกข้อมูลเขาเสร็จฉันก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแต่ไม่ได้นั่งว่างๆ นะฉันก็มีงานที่โซเฟียมอบหมายให้ฉันทำเหมือนกัน นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันก็เป็นเจ้าของรีสอร์ทนี่เหมือนกันนะหมอนี่ได้ตายคาห้องทำงานไปแล้วคงจะไม่มีโอกาสได้มาใช้งานฉันแบบนี้หรอก -*-


 


       “นิตติ้ง”


       “จะให้ฉันไปไหนอีกล่ะ -*-”


       ฉันพูดดักขึ้นมาเพราะตั้งแต่เช้าจรดเย็นวันนี้หลังจากที่เขาเรียกชื่อฉันมันจะตามมาด้วยสถานที่ที่ฉันต้องไป บอกให้โทรถามหมอนี่ก็บอกว่าเสียเวลาฉันก็อยากจะถามมากๆ ว่าแล้วไอ้การที่นายให้ฉันวิ่งไปถามแล้ววิ่งกลับมาบอกนายเนี่ยมันไม่เสียเวลามากกว่าหรือไงฮะ -*-


       “เปล่า แต่เมื่อเช้าเธอบอกว่าเดือนที่แล้วมีแขกเข้าพักกี่คนนะ”


       “สี่ร้อยยี่สิบ ทำไมเลขที่เขาแจ้งมาอีกทีมันเป็นสี่ร้อยยี่สิบจุดห้าหรอ”


       “ไม่ใช่ ก็ถ้ามีคนพักเท่านั้นรายได้ของเดือนที่แล้วก็ต้องมากกว่านี้สิแต่นี่มันหายไปตั้งสองแสน”


       “หา! สองแสน!!!”


       “อือ”


       จะบ้าหรอเงินมันจะหายไปได้ยังไงตั้งสองแสน ไอ้แผนกบัญชีมันคิดผิดเปล่าฟระเนี่ยหรือว่ามีใครแอบอุ๊บอิ๊บเงินรีสอร์ทฉันไป หน็อย...อย่าให้ฉันรู้นะว่าเป็นใครแม่จะเนรเทศมันออกไปจากรีสอร์ทบวกรอยเท้าประทับหลังอีกสามรอยเลย


       “นายมองผิดเปล่า”


       “เธอลองมาดูสิมา”


       เขากวักมือเรียกฉัน ฉันจึงลุกไปดูเผื่อว่าเขามองผิดฉันจะได้ด่าไม่ยั้งแต่พอฉันไปดูแล้วแขกพักเยอะขนาดนั้นมันไม่น่ามีรายได้แค่นี้เลย ฉันลองกวาดสายตามองข้อมูลของแขกที่มาพักในเดือนที่แล้วพอเห็นห้อง VIP ฉันก็ประจักษ์ทันทีว่าเงินสองแสนนั่นมันหายไปไหน


       “ฉันรู้แล้วล่ะ เดี๋ยวไปจัดการให้”


       “เธอจะไปควักเงินตัวเองมาโปะหรือไง”


       “บ้า ฉันไม่ใจกว้างขนาดนั้นหรอกย่ะ”


       “ฮ่าๆๆ ฉันฝากด้วยก็แล้วกัน”


       โซเฟียหัวเราะก่อนจะหมุนเก้าอี้ไปทำงานต่อ ฉันยืนมองเขาแล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าเขานั่งติดอยู่กับโต๊ะนี่ตั้งแต่เช้าจนตอนนี้หกโมงเย็นแล้วเขาก็ไม่คิดที่จะลุกออกไปจากที่นี่ ถ้าเป็นฉันนะลุกออกไปตั้งแต่ห้านาทีแรกที่เข้ามานั่งแล้ว ฮ่าๆๆ สงสัยถ้าพ่อกับแม่ให้ฉันบริหารที่นี่แทนนะรีสอร์ทได้ล่มจมแน่เลย


 


       ฉันหลบโซเฟียออกมาจากออฟฟิศเพื่อที่จะไปทวงเงินสองแสนบาทจากกัสคืน หน็อย บังอาจทำมาเป็นเนียนไม่ยอมจ่ายค่าห้องให้เต็มอัตราจ่ายแค่ครึ่งเดียวเหมือนตอนที่ยังเป็นแฟนกับฉันอยู่ ห้องที่หมอนั่นอยู่ในตอนนี้น่ะคืนละหมื่นเลยนะเฟ้ยเพราะมันเป็นห้อง VIP แต่หมอนั่นมันกลับจ่ายแค่คืนละห้าพันมันอยู่มายี่สิบวันก็พอดีกับสองแสนที่ขาดหายไป ถ้ามันหายไปแค่พันสองพันฉันจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนจนถึงขั้นต้องออกโรงเดินมาทวงเองถึงห้องแบบนี้หรอกแต่นี่มันสองแสน!!! มันมากเกินไปกว่าที่ฉันจะใจกว้างได้


       ก๊อก ก๊อก ก๊อก


       พอมาถึงหน้าห้องฉันก็จัดการมะเหงกประตูห้องไปสามครั้ง - - ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกด้วยน้ำมือของเจ้าของห้องที่ติดค่าห้องไว้ตั้งสองแสน


       “ลมอะไรพัดเธอมาถึงนี่”


       ลมแห่งความแค้นไง -_-+++


       “รึว่าเธอคิดถึงฉันจนใจจะขาดก็เลยมาหาฉันซะเย็นแบบนี้”


       “ใครคิดถึงนายกัน ที่ฉันมาเพราะฉันจะมาทวงเงินสองแสนของฉันคืน!”


       “เงินสองแสนอะไรกัน”


       “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะ ค่าห้องหนึ่งคืนของนายคือหนึ่งหมื่นบาทแต่นายจ่ายแค่ห้าพันบาท ไม่ทราบว่าสมองของนายยังใช้งานได้ดีอยู่หรือเปล่าถึงได้ประมวลคำพูดของฉันที่ว่านายต้องจ่ายเต็มอัตราผิดน่ะ”


       “เธอเคยบอกฉันด้วยหรอ”


       เขาทำหน้าแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ นายไปสลับเปลี่ยนสมองกับปลาทองตั้งแต่เมื่อไหร่กันเดี๋ยวแม่ก็ตบให้หายสมองเสื่อมชั่วคราวซะหรอก - -


       “ไม่ต้องมาทำเป็นจำไม่ได้ ฉันเคยบอกนายไปแล้วหลังวันที่ฉันบอกเลิกกับนาย”


       “ขอโทษนะ ฉันจำไม่ได้ว่าเธอบอกเลิกฉันตอนไหน”


       ว่าแล้วหมอนั่นก็หันหลังกลับเดินเข้าห้อง ด้วยความโมโหที่เขาแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ทำให้ฉันเดินตามเขาเข้าไปแบบติดๆ ถ้าตอนนี้ในมือฉันมีปืน M16 อยู่นะหัวมันพรุนเพราะลูกตะกั่วไปแล้ว


       “นี่กัส! ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่านายลืมจริง พรุ่งนี้กรุณานำเงินสดสองแสนบาทไปให้ที่เคาน์เตอร์ด้วยอย่าให้เรื่องนี้ต้องถึงตำรวจ ขอบอกว่านี่ไม่ใช่คำขู่ถ้านายไม่ไปก็เตรียมหาข้อแก้ตัวที่คิดว่าฟังขึ้นมากที่สุดเอาไว้ได้เลย!”


       “เธออยากได้มากนักหรอไอ้เงินสองแสนบาทนั่นน่ะ”


       เขากระชากแขนฉันไว้ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินหนีและหันตัวฉันให้ไปประจันหน้ากับเขาโดยจับแขนฉันไว้ทั้งสองข้าง มันเจ็บนะเฟ้ยทำเบาๆ ไม่เป็นหรือไง -*-


       “ใช่! เงินสองแสนบาทนายคิดว่ามันน้อยหรือไง”


       “หึ เงินสองแสนบาทแลกกับตัวเธอได้ไหมล่ะ”


       “ทุเรศ! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหากินนะ”


       “ถ้าเธออยากได้เงินสองแสนบาทมันก็ต้องแลกกับตัวเธอตกลงไหมล่ะ ถ้าเธอตกลงพรุ่งนี้ฉันจะเอาเงินสองแสนบาทไปให้”


       ไอ้บ้า! ไอ้ทุเรศ! ไอ้หื่นกาม! ไอ้ลามก ไอ้...ไอ้... คิดไม่ออกเว้ย!!! -*- ข้อเสนอนี้มันมีแต่เสียกับเสียนี่หว่าสำหรับนายน่ะกะอีแค่เงินสองแสนบาทคงจะมองเห็นมันเป็นแค่เศษเงินด้วยซ้ำมั้ง แต่สำหรับฉันไม่ว่าฉันจะรวยล้มฟ้าแม้แต่เงินหนึ่งบาทมันก็มีค่าเพราะถ้าอีกแค่หนึ่งบาทคุณจะมีเงินเป็นล้านคุณจะคิดว่ามันมีค่าไหมล่ะ


       “ไม่! ฉันไม่ใช่ยัยชะนีของนายที่จะเอาตัวเข้าแลกเพราะเงิน”


       “ก็เธออยากได้มันมากไม่ใช่หรือไง”


       “หยุดพูดจาดูถูกฉันได้แล้วนะ!!! ถึงฉันอยากจะได้แต่ฉันก็คงไม่บ้าพอที่จะเอาตัวแลกกับเงินสองแสนหรอกนะ แค่ฉันโทรหาตำรวจอีกเดี๋ยวเงินสองแสนมันก็ลอยมาหาฉันแล้วมาพร้อมกับตารางที่นายจะต้องเข้าไปอยู่ด้วยไง!”


       “หึ แต่ก่อนที่มันจะเป็นแบบนั้นเธอคิดหรอว่าเธอจะมีความสามารถมากพอที่จะออกไปจากห้องนี้ได้”


       เขาพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันจึงรีบหันมองไปรอบห้องก็เห็นผู้ชายใส่ชุดสูทสีดำพร้อมแว่นตากันแดด (สงสัยจะสับสนระหว่างกลางวันกับกลางคืน - -) ตัวใหญ่ๆ ยืนคลุมกำลังอยู่บริเวณภายนอกห้องประมาณสิบกว่าคนฉันเห็นจากหน้าต่างน่ะ แถมจู่ๆ ประตูห้องที่เปิดอยู่ก็ปิดลงทำให้ภายในห้องนี้เหลือแค่ฉันกับหมอนี่สองคน! ไม่ตลกเลยนะ ตานี่มันเอาพวกนับสิบกว่าคนมาจากไหนฟระแล้วที่ฉันมาที่นี่วันนี้ก็ไม่มีใครรู้ด้วย เสร็จแน่เลยฉัน TOT


       “ฉันรู้อยู่แล้วว่าสักวันเธอจะต้องมาหาฉันถึงห้องแน่นอน แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ^^”


       “หึ เก่งดีหนิที่คาดเดาเหตุการณ์ได้ไปเป็นอับดุลเลยไหมล่ะ”


       “ถ้าเธอส่งเสริมฉันก็จะไป”


       อย่าฝันกลางคืนไปหน่อยเลย ก่อนที่ฉันจะไปส่งเสริมให้นายไปเป็นอับดุลน่ะช่วยเอาเงินสองแสนบาทสุดล้ำค่าของฉันคืนมาก่อนได้ไหม ถ้าพ่อแม่แล้วก็พี่นิกรู้ว่าเงินหายไปตั้งมากมายขนาดนั้นได้หยิบมีดอีโต้คนละเล่มไล่เฉาะหัวโซเฟียแน่เลย - -


       “แล้วตกลงเธอจะว่าไงระหว่างตัวเธอกับเงินสองแสน”


       “ฉันไม่รับข้อเสนอของนาย ถ้านายอยากจะติดหนี้ฉันเป็นเงินมูลค่าสองแสนบาทก็ตามใจ ปล่อย!”


       “เหยื่อติดกับดักแล้วจะปล่อยไปง่ายๆ ได้ยังไงเสียดายแย่เลย รู้ไว้นะนิตติ้งว่าเธอน่ะ...เหยื่อชั้นดีของฉันเลยนะ”


       เขาก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูของฉันอย่างแผ่วเบาแต่ด้วยความรังเกียจที่เกิดขึ้นมาภายในตัวมันก็สั่งให้ฉันผลักไอ้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าน่ารังเกียจนี่ออกไปให้พ้นร่างกาย พอผลักหมอนั่นออกไปได้แล้วฉันก็คิดที่จะหนีออกจากห้องแต่เขาก็มือไวคว้าแขนฉันไว้ได้ก่อนจะเหวี่ยงฉันขึ้นเตียงอย่างแรงจนฉันแทบจะตีลังกากลิ้งตกเตียงอีกข้างหนึ่ง ถึงเตียงมันจะนิ่มแต่ด้วยแรงเหวี่ยงขนาดนั้นมันก็ทำให้ฉันเจ็บเหมือนกันนะเว้ย -*-


       “ถ้าเธอเลือกไม่ได้ฉันก็จะเลือกให้เธอเอง”


       “ไม่!!! นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”




*+*+*+*+* โปรดติดตามตอนต่อไป *+*+*+*+*


          สนทนาก่อนจาก :: สวัสดีค่ะ มาอัพให้แล้วนะสำหรับตอนที่ 9 แหะๆ คงจะรอกันตาค้างเลยล่ะสิท่า เราต้องขอโทษจริงๆ นะคือช่วงนี้เรียนหนักมาก! กลับมาบ้านก็แทบสลบแถมการบ้านก็เยอะเลยไม่ได้เข้ามาเล่นเลย ยังไงเราก็จะพยายามมาอัพนะคะ เรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องสุดท้ายของเราแล้วล่ะเพราะขี้เกียจลงแล้ว -O- แต่จะไปลงที่อื่นหรือเปล่านี่ไม่แน่เพราะตอนนี้ Zheza เหงาหงอยมากเลยอ่ะ

Posted : เมื่อ 29 มิถุนายน 2012
บอกต่อเพื่อน
Url / Link : copy
Embed Code : copy
 11 ความเห็น!
ใช่ๆจ่ะ รอนานมาก ยังสนุกเหมือนเดิม ติดตามอยู่เสมอจ้า
เมื่อ 29 มิถุนายน 2012
LEVEL 13 l EXP 3,351
ติดตามจ้าาาาา
เมื่อ 30 มิถุนายน 2012
LEVEL 6 l EXP 505
ติดตามจ้า
เมื่อ 30 มิถุนายน 2012
LEVEL 6 l EXP 505
ติดตามจ้า
เมื่อ 30 มิถุนายน 2012
LEVEL 6 l EXP 505
ติดตามจ้า
เมื่อ 30 มิถุนายน 2012
LEVEL 11 l EXP 2,296
สนุกๆ ติดตามจ้า^^
เมื่อ 1 กรกฏาคม 2012
LEVEL 10 l EXP 1,860
อ๊ากกกกกกกกกก~

ตอน10 จ๋า มาเร็วๆน้ะ
เมื่อ 2 กรกฏาคม 2012
ติดตามจ้าาา
เมื่อ 4 กรกฏาคม 2012
บ๊ะ ! กัสหื่นนน นน น.55 ติดตามจ้ะ !
เมื่อ 8 กรกฏาคม 2012
LEVEL 12 l EXP 2,599
ติดตามจ้าาาาาาาาา 555 5.
เมื่อ 8 กรกฏาคม 2012
LEVEL 6 l EXP 505
ติดตามตลอดดดดๆๆๆๆๆ
อัพเร็วๆ น่ะ :)
เมื่อ 14 กรกฏาคม 2012
LEVEL 14 l EXP 3,509